20140725-blog-horeca-interieur-inspiratie.jpg
Hobby bij het grofvuil
- 7 november 2018 door Edwin -
Twee keer in 1 weekend 100 procent gastvrij ontvangen. Zondagmiddag was ik welkom bij Tribe, waarover morgen meer. Vrijdagavond was ik met ruim twintig andere gasten present bij een lezing in de loods van een vriend. Een lezing over de nefaste gevolgen van menselijk handelen op de leefomgeving.

Die vriend was ooit mede-eigenaar van een bloeiend bedrijf. Een nieuwe werknemer, een specialist op het gebied van organisatie en management, lichtte het bedrijf door en concludeerde dat hij zich als mede-directeur zou moeten richten op andere taken. Zijn broek zakte af. Kort daarop legde hij zijn functie neer. Het bedrijf werd opgesplitst. Hij kreeg de panden en verhuurde die voortaan aan zijn ex-compagnon. Tegelijk kocht hij een kleine loods waarin hij zich ging bezighouden met zijn hobby: het strippen en opknappen van oldtimers.

Weinig loodsen ademen zo’n goeie sfeer als die van mijn vriend. Geregeld ga ik er langs voor een bak koffie en een praatje. Er is altijd bedrijvigheid, altijd is er wel iemand met een van de auto’s bezig. De praatjes bij de koffie gaan dan ook vaak over auto’s, een fijn onderwerp vind ik. Ik weet er weinig van en zij veel. Als ik een vraag stel, krijg ik altijd een uitgebreid antwoord. Verrijkt keer ik huiswaarts.

De loods is daarnaast al vele malen gebruikt als plek voor lezingen met een filosofische insteek. De laatste drie lezingen gingen zoals ik al zei over de desastreuze gevolgen van menselijk handelen op de leefomgeving. Klimaatverandering voorop, gevolgd door verwoestijning en plastic soep. Als de mens zo doorgaat, gaat de mens eraan. Zo mag ik de strekking ervan wel, enigszins gechargeerd, samenvatten. Je moet wel een hele dikke huid hebben als je er ongevoelig voor bent. Mijn vriend is er gevoelig voor.

Vrijdag sprak ik met hem over zijn loods, over de goede sfeer die mede het gevolg is van de zes oude autootjes die in onaffe staat staan te wachten op een nieuw leven. “Binnenkort heb ik hier meer ruimte,” zei hij. “Hoezo?” vroeg ik. “Nou, ze gaan er allemaal uit”, antwoordde hij. “Wat gaat er uit? De auto’s toch niet?” vroeg ik verder. “Jawel. Ze gaan eruit. Auto’s op fossiele brandstoffen, dat kan gewoon niet meer. Ik kan het niet meer voor mezelf verantwoorden.” Hij knipperde niet met zijn ogen. “Maar,” voegde hij toe. “Als de auto’s eruit zijn, kunnen we meer mensen ontvangen voor de lezingen.”






een
uitgebreid
antwoord
menu