2018-interieur-architect.jpg
Pijntjes
- 9 november 2018 door Edwin -
Om erbij te kunnen moest ik een ventilator aan de kant zetten. De ventilator ververste de lucht in de ruimte waarin ik bezig was. Het ding had echter geen beschermkap. Maar dat besefte ik pas toen ik het beetpakte. "Prrrrrt," klonk het. Geschrokken liet ik los. Bloed. De ventilatorschoepen hadden een stuk eeltig vel van de top van mijn linker middelvinger geslagen. Een pijnscheut en zorgen, want hoe speel ik nu de akkoorden op mijn gitaar. Over twee weken een optreden.

"Misschien moet je je handen laten verzekeren," zei onze drummer tijdens de repetitie een dag na het ongelukje. Ik keek naar de ingepakte middelvinger en knikte vertwijfeld. "Verzekeren voorkomt niet dat ik mijn vingers in een ventilator steek."

De repetitie verliep prima. Onze leadgitarist nam letterlijk de lead, waardoor hij mij voldoende ruimte liet om wat aan te rommelen. Mijn akkoorden misten duidelijk een vinger, maar het geheel miste niets, wat te denken geeft.

Lullig dat je inspiratie hebt voor nieuw songmateriaal terwijl een vinger hapert. Inspiratie wacht niet. Dan maar door de pijn heen, naakt vlees op de snaren. Gitaarspelen krijgt er een ander lading door. Ik wou het instrument van me af gooien en vasthouden tegelijk, een tijdelijke haat-liefdeverhouding. Het deed me denken aan het gedicht Die Laute van Rainer Maria Rilke. Een liefdesgedicht over een luit, ook een snaarinstrument.

“Dann spannte ich mich gegen ihre Schwäche, und endlich war mein Inneres in ihr.” Prachtige slotregels, die in vertaling zo gaan: “Dan spande ik mijn kracht tegen haar zwakte, totdat mijn innerlijk verzonk in ’t hare.” De zwakte van de met snaren bespannen luit is dat ze zich laat bespelen. Ja, ze laat zich bespelen, maar niet zonder inspanning. In mijn huidige toestand bespeel ik de gitaar niet zonder pijn. Zou het verzinken van mijn innerlijk in het hare dit keer leiden tot een heuse blues?





een
heuse
blues
menu