20141006-blog-horeca-inrichting-ruig-stoer-interieur.jpg
De wilde frisheid van limoenen
- 13 november 2018 door Edwin -
Op elke slak zout leggen, extreem prikkelbaar zijn. De was ophangen en constateren dat elk kledingstuk binnenstebuiten is gekeerd. Twintig paar witte sokjes met een subtiel verschil bij elkaar zoeken. Correctie: negentien en een half paar; er mist een sokje. In het donker over het gazon naar het tuinschuurtje lopen en struikelen over een verdwaalde tuinstoel die er 's middags nog niet stond. Slogans op reclameborden die in twee denkstappen verschrompelen tot nietszeggende prut. Overvallen worden door die typische loodzware leliegeur die als een laatste adem uit een bloemwinkel ontsnapt. Lelies zijn mooi, ze mogen weer, al kan ik ze niet los zien van de dood. Een klant in zwart. Ik verlang naar de wilde frisheid van limoenen.

Telefoontje na telefoontje. Iedereen lapt de deadline aan zijn laars. Stuk voor stuk zwakke smoesjes. Een bezopen zeverkloot vertelde me een dag eerder de waarheid. Ik zou te graag willen, maar moest me toch vooral bezig gaan houden met kunnen. Want daar schort het aan. “Ik kan er wel omheen draaien,” zeurde hij. “Maar…” Tien tellen later vroeg ik of hij me zijn halflege bierfles wilde overhandigen. “Omdat ik denk dat je minder moet zuipen.” Hij meurde uit zijn straatje en ik verlang naar de wilde frisheid van limoenen.

Tegen de wind in fietsen en te laat van huis gegaan. Gebeld worden door iemand die er zeker van is dat mijn energierekening te hoog is. Aan die persoon vragen hoe het staat met haar seksleven. Geen bevredigend antwoord krijgen en de friettent vergat een goulashkroket in te pakken. Beseffen dat alles in plastic verpakt is en te lui zijn om niet meer te genieten van het gemak van de supermarkt. Ontdekken dat mijn gezicht uitzakt. Geen geld voor drie memorabele maanden USA. Verlangen naar een verlaten wachtkamer, hunkeren naar oprechte aandacht en smachten naar de wilde frisheid van limoenen.

De wilde frisheid van limoenen. Het ruisen van de zee. De liefde van de man die door de maag gaat. Winterse kost met nationalistische signatuur. Het kaasmeisje. Geen cent teveel. Wachten tot je een ons weegt. Je groeidiamanten weigeren te groeien. Zouden ze bonsai zijn? Een verbitterde amandel in een zakje met gezouten soortgenoten. De milde bitsheid van hautaine deskoperators. Groeiend wantrouwen gesmoord in een lijflijk dansje om de nog kale kerstboom. Een mirakel. Een verkwikkend slaapje tussen schone lakens, golvende lakens, azuurblauw beddengoed met de geur van een koopje. De buurman gooit de tuindeuren open en geeft zijn uitgewoonde hardrock de ruimte. Hij steekt de barbecue aan. Ik verlang naar vrolijke dolfijnen die aalglad en schaars gekleed door zondoorregen water klieven. Ik verlang naar de wilde frisheid van limoenen.





ik
verlang
ernaar!
menu