20170731_tribe-blog-over-horeca-inrichting-kunst.jpg
Lagedrukgebied in roze
- 14 november 2018 door Edwin -
Kwetsbaar is het nieuwe krachtig. Uit jezelf, toon je emoties, spreek je gedachten uit. Zou het? Is emotioneel ontlasten in het openbaar werkelijk zo wenselijk? Is een depressie een noodzakelijke voorwaarde voor een succesvol leven? Je zou het gaan geloven als je de prietpraatprogramma's op radio en tv volgt.

Douwe Bob is een knappe vent met een fijne stem. Hij, of hij en zijn team, schrijft leuke liedjes. Op jonge leeftijd rees zijn ster tot grote hoogte. Het songfestival ging hem niet in de kouwe kleren zitten - begrijpelijk, want dit festival is voor niemand goed. De tol van de roem was een depressie, die inmiddels gelukkig weer achter de rug is, zoals hij betuigde tijdens zijn optreden als tafelgast bij DWDD of Pauw.

Hierover hadden we het in het café. Met we bedoel ik een vrouw een man en ik, drie personen. De vrouw vind Douwe Bob heel sympathiek en wentelde zich in het verhaal over diens depressie. Ik zei Douwe Bob ook een fijne vent te vinden, maar vroeg me tegelijk hardop af waarom zijn depressie het centrum van het televisie-optreden moest zijn. Waarom zou ik dat bovendien interessant moeten vinden?

Sla tijdschriften er maar eens op na: depressie is er niet meer uit weg te denken. Alle geïnterviewde BN’ers hebben een stemmingslaagte achter de rug. Het lijkt zowaar een voorwaarde voor duurzame media-aandacht. Depressie is een hype. De boekhandel ligt vol met leesvoer van BN’ers die vertellen over hun tot dusverre zwaarste levensfase.

Waarom vraagt niemand aan Douwe Bob waarom zijn nieuwe single zo sterk aan Phil Collins doet denken? Waarom moeten interviews druipen van emotie? Waarom denkt men dat ik tranen wil zien? Waarom blijven interviewers inhoud omzeilen? Waarom gaan interviews nooit ergens over?





de
tol
van de
roem
menu