20160209-blog-horeca-interieur-personeel.jpg
Films in de huiskamer
- 26 november 2018 door Edwin -
De bioscoop heeft mijn voorkeur, maar is gelijk ook een heel gedoe. Met iemand afspreken, in de auto stappen, parkeren, enzovoorts. Daarom kijk ik ook aardig wat films thuis op de buis, waar altijd wel iemand te verleiden is tot meekijken. Steeds vaker consumeer ik films van Netflix. Een beetje onkies is het wel om hier Netflix te promoten. Onkies omdat er een betaalmuur tussen zit, voor velen de reden om niet te Netflixen. Vergeet echter niet dat de bios ook een betaalmuur heeft.

Vrijdag keek ik The ballad of Buster Scruggs, de nieuwe film van de gebroeders Coen die ze in opdracht van Netflix maakten. Ik zag niet alle films van de gebroeders Coen, maar de zes of zeven die ik wel zag, waren stuk voor stuk memorabel. Wellicht zegt hun klassieker The Big Lebowski u iets.

The ballad of Buster Scruggs is een verzameling van zes losse verhalen verteld in westernstijl. Voordat ik de film keek, las ik een paar recensies. De recensenten bakten er stuk voor stuk weinig van. Het zou een ode aan de western zijn en meer van dat soort leegheden. De gebroeders Coen zijn meesters in het vertellen van gelaagde verhalen, dat zouden recensenten moeten weten. Het is dus zaak om jezelf voor te bereiden op gelaagde verhalen.

In westerns dragen alle mannen en een enkele vrouw geweren. De geringste aanleiding is reden genoeg om iemand af te knallen. Dit gegeven lijkt me voor de gebroeders Coen al voldoende om iets te zeggen over de huidige Amerikaanse maatschappij waarin dagelijks mensen afgeknald worden.

Ik denk dat The ballad of Buster Scruggs een satirische allegorie is op de Amerikaanse samenleving. Om iets te zeggen over hun vaderland goten ze het in een westernjasje. De film fungeert daardoor als een spiegel voor hun landgenoten.

Twee verhalen schieten er wat mij betreft bovenuit. De eerste van de twee gaat over een rondtrekkende artiest zonder armen en benen. Al snel is het nieuwe ervan af, bezoekers van deze ‘freakshow’ blijven weg. Zijn begeleider moet dus op zoek naar een nieuwe ‘theaterhit’ en vindt deze in een kip die kan rekenen. Hij ontdoet zich van de arm- en beenloze acteur en probeert daarop zijn kostje met de kip te scharrelen. Een heel triest verhaal met een bikkelharde kern van waarheid: one day you’re hot, the next day you’re not. Bezoekersaantallen (dus inkomsten) bepalen je houdbaarheid, niet per se je talent. De artiest als gebruiksartikel, de artiest als consumptiewaar.

De tweede uitschieter gaat over een goudzoeker die op een goudader stuit. Een bijzonder subtiele vertelling over hoe de gemiddelde Amerikaan denkt over zijn omgang met het milieu. Het verhaal begint met een idyllisch ongerept landschap, precies het landschap waar de rechtgeaarde patriot voor warmloopt. De goudzoeker verstoort al gravende een stukje van het landschap, maar hij is zo nobel om slechts zoveel goud mee te nemen als hij denkt nodig te hebben. Met een paar zaken gouderts op zijn ezel vertrekt hij weer opdat het landschap zich kan herstellen. De Amerikaan ziet zichzelf niet graag als vernietiger van zijn eigen landschap en zal dan ook niet graag toegeven dat hij wel degelijk alle natuurschoon verbrast. Dit verhaal confronteert de Amerikaan met het ideaalbeeld dat ze van zichzelf hebben. Hoe is liefde voor het vaderland te rijmen met de plundering van datzelfde land?

Zes prachtverhalen, schitterend gefilmd en met een flinke dot humor en absurditeit gebracht. Heb je Netflix, stem dan af op The ballad of Buster Scruggs!





thuis
op
de
buis
menu