20141114-blog-horeca-interieur-hoge-nood.jpg
Viezigheid
- 3 december 2018 door Edwin -
Het is een gezellig tankstation. Zo gezellig dat ik die paar centen extra per liter brandstof er graag voor over heb. Het personeel is van het vlot babbelende soort. Vaak begint het praatje met een korte blik van verstandhouding, meestal over een klant die voor me in de rij staat. Bijvoorbeeld een klant die een zakje autodrop en een pakje sigaretten gepast betaalt met kaartgeld dat uit veiligheidsoverweging over alle zakken van zijn afgedragen pak is verdeeld. De man legt met een harde tik zijn laatste muntje op de balie als teken dat de betaling rond is. De vrouw achter de balie telt het na en zegt dat hij haar nog vijf eurocent schuldig is. Hierop telt de man het zelf nog eens na en begint opnieuw een zoektocht door al zijn zakken.

Het is wennen, die kou. Bibberend stap ik de shop binnen en loop gauw door naar de balie. Ik ben meteen aan de beurt. De vrouw negeert mijn overdreven geril. Er verschijnt een spottend lachje om haar mond en ogen. “Er komt vandaag nog viezigheid,” zegt ze. “Oh?” zeg ik. “En waarom denk je dat ik dat zou willen? Zie ik eruit als iemand die daarom vraagt?” Ze lacht omdat ze denkt dat ik een grapje maak. “Je hoeft er niet om te vragen. Je krijgt het voor niks.”

Ik besluit de viezigheid te laten voor wat die is en steek mijn bankpas in de gleuf. De betaalmachine slaat op tilt, dus ze vraagt me de pas eruit te halen en even geduld te hebben totdat ik het opnieuw kan proberen. Terwijl ik geduldig wacht, kijk ik door het raam naar buiten. Een paar sneeuwvlokjes dwarrelen voorbij. “Hee!” roep ik. “Sneeuw!” De vrouw kijkt op van haar gevecht met het betaalsysteem: “Ja, dat zei ik toch: viezigheid.” Het systeem bliept. “Yes!” juicht ze. “De viezigheid krijg je voor niks, maar de diesel niet. Probeer het nog eens alsjeblieft!”





het
systeem
bliept
menu