20160524-blog-horeca-interieur-mooi.jpg
Klein Berlijn
- 6 december 2018 door Edwin -
Open dag bij de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, open dag bij de HKU. De school is ondergebracht in de panden van de voormalige Pastoe-fabriek aan Rotsoord. Industrieel erfgoed. Pastoe heette voorheen Utrechtse Machinale Stoel- en Meubelfabriek, afgekort tot UMS. Ik wist het niet, maar Pastoe is een begrip in de wereld van meubelontwerp.

Er hangt een bijzonder prettige sfeer bij de HKU. Ik zou er wel kunnen aarden. Mijn vriendin en ik kijken er een anderhalf uur rond en besluiten daarna richting het Utrechtse centrum te lopen. Maar zien wat we tegenkomen. We lopen van Rotsoord via Heuveloord, voorbij de watertoren waarvan het voormalige bassin tot restaurant is omgetoverd, naar de Helling, enigszins bekend terrein voor mij.

Aan de straat die Helling heet, ligt concertzaal De Helling. Onlangs was ik er nog voor een mooie avond met drie zeer gedreven gitaarbands. Tegenover de concertzaal zit een klein café, Klein Berlijn geheten. Mijn zoon en zijn vriendin zijn erg enthousiast over dit kroegje. We besluiten er naar binnen te gaan, kijken of hun enthousiasme terecht is.

Klein Berlijn zit op een stukje van de begane grond van een nieuwe, retestrakke kantoorkolos. Je verwacht geen kroeg op deze plek, die iets kils heeft. Tegelijk heeft de plek iets uitnodigends, wat wellicht te maken heeft met het ruime, beklinkerde plein ervoor en de fris ogende bedrijfjes op de begane grond van panden nabij.

Klein Berlijn is een mooie kroeg. Een met posters beplakte bar, figuratief schilderwerk op de muren, een bont kleurenpalet, strakke stalen stellingen achter de bar en een vriendelijke jongen met een vaatdoek over zijn schouder die de bestelling komt opnemen. Hij is net open, zegt hij. Wij zijn de eersten die dag, en nee, zeker niet de laatsten. Twee koffie, gewone koffie en evenzoveel belegde broodjes. Mijn vriendin, goedgemutst en om een praatje verlegen, vraagt de jongen of hij in Utrecht woont. Dat is het geval.

Utrecht is een hele mooie stad, zegt hij, maar voor jonge mensen zoals hij eigenlijk niet meer te betalen. De hoge woonkosten dwingen starters naar de periferie of de stad uit. Hij en zijn vriendin hebben lang naar iets betaalbaars gezocht. Een paar weken geleden diende zich opeens iets moois aan: een huurwoning in een woongroep aan de rand van de stad. Ze kunnen eindelijk gaan samenwonen en betalen ook nog eens niet de hoofdprijs. Maar wonen in een woongroep betekent wel iets. Er wordt wat van je verwacht.

Je helpt mee met tuinonderhoud, maar je neemt ook bepaalde zorgtaken op je voor andere, oudere bewoners in de groep. De jongen met de vaatdoek over zijn schouder ziet het helemaal zitten. Zijn zonnige gezicht heeft een verkwikkende invloed op mijn brein van middelbare leeftijd. Klein Berlijn is geen kroeg waar pruttelende stamgasten de spoken uit hun hoofd jagen met een tsunami van bier. Hier komen gasten die soepel bewegen en lachend de wereld inkijken. De deur slaat open en twee tetterende meiden stappen binnen. Ze kennen de jongen goed. Hij is blij hen te zien. Wij worden ook begroet. Ze pakken hun zelf meegebrachte broodjes frikandel uit op de bar en beginnen er aan te knabbelen.

We gaan verder richting het centrum. Voordat we Klein Berlijn verlaten, wensen we de jongen veel geluk in de woongroep. De twee meiden kijken verrast op van hun frikandellenbroodjes. Als we de deur achter ons dichttrekken, zien we hen aan zijn lippen hangen. Hij heeft wat uit te leggen, want hoe weten die twee vijftigers dat hij gaat verhuizen?

We lopen onder NS-station Vaartsche Rijn door richting centrum. Ach, laten we het Centraal Museum maar eens aandoen. In dit museum leer ik dat Pastoe een begrip is in de wereld van meubelontwerp.





enigszins
bekend
terrein
menu