2018-gastvrijheid-Marrakesh.jpg
Felverlichte dromen
- 10 december 2028 door Edwin -
Ik zag mezelf op mijn rug in de droom. Ik was een meisje en droeg hetzelfde nachthemd als Regan in de speelfilm The Exorcist. Het miezerde, mijn lange haar hing in slierten. Ik keek naar een felverlicht wit gepleisterd huis. Verder was alles in die typische grauwe droomschemer gehuld. Achter me hoorde ik een zware dieselmotor loeien. Iemand schreeuwde dat de deur van slot moest, en snel, want anders zou hij met loader en al naar binnen rijden. Ik was niet bang, ofschoon ik wist dat er in het huis een vrouw woont die mijn moeder zou kunnen zijn. Een vertrouwde stem fluisterde een lofzang op zwaar materieel in mijn oren. Zwaar materieel, zoals loaders en hydraulische graafmachines, wordt verkeerd begrepen, zei de stem. Hun kracht beoordeelt men te vaak als louter destructief. Niet doen. Beoordeel de superkracht van die machines op zichzelf, probeer jezelf in de machine te verplaatsen en voel het. Ik knikte. De stem richtte zich tegen de vrouw in het huis. Na enige ogenblikken was ik ervan overtuigd dat ze met geweld uit het huis bevrijd moest worden. Maar ook wilde ik de kracht van de machine ervaren, ik wilde zien hoe de loader zich in de felverlichte gevel zou boren. Het geloei van de machine zwol aan.

Mijn buurjongen knetterde op zijn brommer, een 70cc viertakt, door de brandgang. Vier uur ’s nachts, ik zat rechtovereind in bed. Wat wil die droom mij zeggen? Ik ben geen meisje. De beelden tolden door mijn slaapdronken hoofd en spoedig was ik weer vertrokken.

Drie uur later, onder de douche, liet ik de droom de revue passeren terwijl ik een deuntje floot.

Ik was achttien toen ik voor het eerst met volwassen mannen meedronk aan de bar. Ze deelden hun grote-mensenverhalen met mij. Ik voelde me een hele pief. De man rechts van me werkte al twintig jaar bij hetzelfde loonbedrijf. Nadat ik hem had toevertrouwd dat ik me niet kon voorstellen ooit zo lang bij een bedrijf te moeten werken, begon hij me te vertellen wat het zwaar materieel waarmee hij werkte voor hem betekende. Zijn verhaal maakte indruk. Na die avond heb ik serieus overwogen dat werk te gaan doen en mijn studie te laten voor wat die was.

Twee jaar later ontmoette ik een meisje dat bang was voor zichzelf. Overdag was er niks aan de hand, ’s nachts echter wel, want dan slaapwandelde ze. Haar ouders introduceerden haar in het hulpcircuit nadat ze haar de voorgaande nacht uit de dakgoot hadden gevist. Haar vader was bijna ter aarde gestort vanwege de nat geregende, glibberige dakpannen.

Rond mijn dertigste vertelde een vriend van een vriend me over de ruzie tussen zijn ouders. We stonden in een discotheek, om elkaar te verstaan moesten we schreeuwen. Zijn moeder deed niet open toen zijn dronken vader voor de zoveelste keer diep in de nacht op de bel drukte. Luid schreeuwend dreigde hij het raam in te gooien. Moeder reageerde niet en zo geschiedde. De vriend van mijn vriend had er naar eigen zeggen geen trauma aan overgehouden. Hij begreep ze allebei en ze waren trouwens nog steeds bij elkaar. Even later stonden we te dansen op een oude Motown-hit.

The Exorcist ken ik alleen van foto’s. Ik durf de film niet te kijken, horror is niet mijn genre.

Vorige week schijn ik tegen mijn broer te hebben gezegd dat ik waarschijnlijk liever vrouwenkleren draag. Waarschijnlijk, want in kledingzaken is het altijd de stukken fleurigere damesgarderobe die mijn aandacht trekt. Het was een gezellige avond, daar in onze stamkroeg. Hij zegt dat hij me op de fiets heeft gezet en me een duwtje in de goede richting heeft gegeven. Het is goed afgelopen.





een
70cc
viertakt
menu