20141220-blog-horeca-interieur-entree.jpg
Mooie spullen om van te eten
- 13 december 2018 door Edwin -
Ook ik zie er graag goed uit. Maar daar moet ik wel wat voor doen. Winkelen bijvoorbeeld.

Het zal haar geoefende oog zijn: mijn vriendin vroeg me bijna dagelijks of we niet eens een keer naar de stad moesten voor een uitbreiding van mijn garderobe. Ze had gelijk: de vormeloze lappen stof om mijn lijf waren ooit nette truien met een V-hals. Mijn kleren waren op. We togen naar de stad.

Slechts twee winkels waren voldoende om mij toonbaar door de winter te helpen. “Nog even nieuwe schoenen doen?” vroeg mijn partner op matte toon. Het voorspoedige verloop van de winkelstart had haar overmoedig gemaakt. Schoenen doe ik binnenkort, antwoordde ik, eerst even inspiratie opdoen. “Bovendien heb ik zin in taart.”

Zodoende aten we een taartje en dronken we een kop koffie in één van de vele volle bars in Den Bosch. Mijn vriendin vertelde over een nieuw winkeltje in Verwerstraat, onlangs gestart door een van haar collega’s. Ze wilde er even binnenwippen. “Ergens schuin tegenover het Noord-Brabants Museum.”

Ze wist niet precies wat haar collega verkocht, dus we zochten in de Verwerstraat naar een winkeltje dat we er nog niet eerder zagen. Opeens gooit ze een deur open en stapt een zaakje met keramische waar binnen. “Dit is het!” Hondstrouw volg ik haar. Kobalt, zo heet de zaak, lees ik op de winkelruit. Het staat er in strakke witte schreefloze letters op.

Bart kijkt verrast op van zijn laptop en komt naar ons toe. Mijn vriendin begint een praatje en ik geef mijn ogen de kost. Een bescheiden uitstalling van porselein, aardewerk en glas. Borden, kopjes, kandelaars, mokken en vazen. Keramiek om van te eten en uit te drinken, maar ook om naar te kijken. De vervaardigers hebben fijngevoelige vingers. Mijn blik zet zich vast op hele lichte en dunne kopjes in zinnenprikkelende kleurcombinaties. “Met de hand gedraaid porselein,” zegt Bart. “Dunner kun je het niet krijgen.”

Mooie spullen maken voorzichtig. Ik vraag Bart of ik de kopjes mag vasthouden. Tuurlijk mag dat. Ondertussen vertelt Bart fraaie anekdotes over de makers. Het valt me op dat ik het serviesgoed met tederheid door mijn handen laat gaan. Kwetsbaar goed als een pasgeboren kind. Toch valt het met de breekbaarheid wel mee volgens Bart. Het kan tegen een stootje.

Als we de zaak verlaten, verbaas ik me erover wat presentatie – hoe producten zijn uitgestald en belicht, welke verhalen erbij verteld worden – met de uitgestalde waar doet. Kleine speciaalzaken, winkeltjes zoals Kobalt, maken me aandachtiger. Zoiets gewoons als een theekopje of een ontbijtbord verwordt er tot een weloverwogen aanschaf.





verhalen
maken
aandachtiger
menu