20141206-blog-horeca-interieur-gezonde-food-concepten.jpg
Het leven is te kort
- 17 december 2018 door John -
Een gewone doordeweekse donderdagavond, het is even na tienen. Ik kom via een zijdeur, achter de bar door, een goed gevuld cafe binnenlopen. Geen gewone route voor mij, zeker niet op donderdag. In dit specifieke geval loop ik samen met de kastelein, waarvoor we in dezelfde uitspanning een nieuw interieur aan het bouwen zijn. Hij heeft natuurlijk zo zijn eigen sluiproute, vandaar. De laatste weken is het Tribe team druk in de weer geweest om de voormalige bowling-kelder om te bouwen tot een heuse ski-hut. Een op zijn zachtst gezegd interessante klus.

Onlangs nam de uitbater dit horecabedrijf over. "Gebrande Wateren", een begrip in de regio Twente. In het verleden richtten we voor de familie Bebseler al een restaurant en een zalencentrum in het naburige Goor in. Extra leuk om dan opnieuw voor de tweede generatie aan de slag te gaan. Temeer omdat zoonlief bij de allereerste klus nog een kleine jongen was. Nu zo'n 20 jaar later is hij een door de wol geverfde horeca-ondernemer. De appel valt niet ver van de boom.

Terug naar het café. Een paar heren op leeftijd spelen in de regionale competitie 3-banden, het gaat er fanatiek aan toe. Aan de stamtafel wordt een kaartje gelegd. Natuurlijk wordt er ook gedart in Hengevelde, de hoge praat-tafels dienen als hangplek om even een nieuwe strategie door te nemen en natuurlijk wordt er pils gedronken. Mooi.

Ik neem plaats aan de bar en ga op een barkruk bij 2 collega's zitten. Even snel een glaasje fris en dan terug naar Brabant. De collega's drinken bier, zij zitten in de kost. Het ontbreekt hun aan niets, dat wordt me al snel duidelijk, ze worden blijkbaar in de watten gelegd door de gastheer en hebben een prima kamer in het plaatselijk hotel. Goed om te horen.

De dame achter de bar overhandigd me een Seven-Up en ik neem een slok. Even nog een praatje met de mannen en kijk tegelijk wat rond, als mijn oog op op een handgeschreven tekst op het plafond boven de tapkast valt. "Eem naar 't plafon kieken" staat er. Hé wat leuk, denk ik. Ik voel me echter een beetje betrapt dat ik blijkbaar onbedoeld naar het plafond zit te kijken. Mijn linkerbuurman ziet het en begint te vertellen;

"Die tekst staat er niet zomaar, het was de lijfspreuk van een goede vriend die ons onlangs is ontvallen." Zodra hij een slok bier wilde nemen zei hij; "Eem naar 't plafon kieken". Typisch! Als eerbetoon aan hem hebben we zijn lijfspreuk op het plafond geschilderd. Een mooi gebaar, zo is ie er toch een beetje bij als we hier samen aan de bar zitten. Eem naar 't plafon kieken' Proost!

Ik ben er even stil van, nog geen 25 jaar en dan al onbedoeld vereeuwigd op het plafond van de plaatselijke kroeg. De hele terugweg denk ik aan het verhaal en neem me voor om het via mijn blog te delen. Soms is het leven echt te kort. Proost!




door
de
wol
geverfd
menu