20160218-blog-horeca-interieur-opruimen.jpg
Koekoeksnest
- 18 december 2018 door Edwin -
Zoveel mensen, zoveel smaken. Als je met zeven man op stap gaat, wil de groep zich wel eens verliezen in besluiteloosheid. We reden door Aken, waren bijna bij ons hotel, toen we een kroeg passeerden. De uitspanning bevond zich op de begane grond van een achthoog betonnen flatgebouw in een grauwe wijk. Geen zaak die in het voorbij rijden meteen warme gevoelens oproept. Toch meldde ik voor de zekerheid maar even dat er vlak bij onze slaapplek een café stond.

Nadat we onze bagage op bed hadden gegooid, stapten we weer in de auto om deze in een parkeergarage in het stadscentrum te zetten. Kunnen we vervolgens alvast een pint drinken en wellicht wat eten. Zo gezegd zo gedaan. Na het eten slenterden we over de kerstmarkt en stak besluiteloosheid de kop op: waar gaan we nu naartoe?

Ik stelde voor om naar de kroeg in het flatgebouw te gaan. Wonderwel waren de andere zes het er meteen mee eens, zelfs nadat ik een sfeerbeschrijving van de tent had gegeven op basis van wat ik vanuit de auto had gezien. Ik verwachtte een donkere zaak met in de hoek een paar gokkasten en aan de bar een stel aan hun kruk vastgevroren mannen met een paarse neus. Schlagermuziek op de achtergrond en telkens als de deur van de mannenplee open gaat een penetrante pisgeur.

Een half uur later stapten we de kroeg binnen. Mijn sfeerbeschrijving zat er helemaal naast. Het was er namelijk behaaglijk warm en licht, gelig licht, wat mede veroorzaakt werd door de wanden in gele en rode tinten en het grenenhouten tafels. Stoffige stopcontacten aan het plafond en fijn gehaakte gordijntjes in staat van verpulvering. Geen zuipschuiten aan de bar, maar montere jongeren en kwieke ouderen in groepjes rondom de vijf of zes tafels. Rechts achterin wat jeugd bij een tafelvoetbalspel. De sfeer was opperbest en open. Een enkele gast heette ons welkom met een vriendelijk knikje. Op één na waren alle tafels bezet. Aan de vrije tafel stonden precies zeven stoelen. Dit moest zo zijn.

De vier aangename uren die we er doorbrachten, kwamen we niet van onze stoelen. Telkens als de glazen leeg dreigden te raken, was er opeens weer die aardige jongen met het dienblad voor de volgende ronde. Een dag later vertelde een inwoner van Aken me dat het Kuckucksnest een begrip is. Begonnen ergens in de vroege jaren zeventig heeft dit nest nog niets aan levendigheid verloren. Het interieur lijkt me in ruim veertig jaar nooit grondig aangepakt te zijn, het ademt nog steeds de sfeer van sociaal-maatschappelijk idealisme, de sfeer van bevrijding en persoonlijke ontwikkeling. Een kroeg waar mensen elkaar ontmoeten en met elkaar van gedachten wisselen. Een goed verstopte parel in die grauwe kolos.





dit
moest
zo
zijn
menu