2018-gastvrijheid-horeca-vloeren.jpg
Eten in een kerststal
- 19 december door Edwin -
Sinds ik met Tribe op stap ben geweest, bezoek ik horeca-zaken anders. Nu ruim een jaar geleden zouden we gaan onderzoeken wat gastvrijheid is. We zouden bij minstens vijfentwintig zaken binnenwippen. Een prachtig project dat stokte vanwege heel veel andere dingen die om voorrang vroegen. Niettemin zijn de paar trips naar mooie zaken die we wel maakten zinvol geweest. Het onderzoek naar gastvrijheid gaat gewoon door, ook in mijn vrije tijd.

Met zes vrienden was ik in Aken. Vooral om te praten en te discussiëren. Om niet droog te vallen, smeerden we de kelen; om niet om te vallen, vulden we de magen. Op zaterdagmiddag liepen we een biljartcafé binnen; niet om te spelen, wel om ons gesprek, dat al op straat was begonnen, voort te zetten bij een groot glas helder Duits bier. Twee uur later knorden onze magen. Omdat Aken tegen kerst vanwege haar immens populaire kerstmarkt volloopt, is het niet gemakkelijk voor zeven man een plek te vinden in een restaurant. Ofschoon niet onze eerste keus, was bij de Griek vlakbij echter plek zat.

Een ordelijke zaak met een degelijk interieur. Een typisch Duitse zaak, ben ik geneigd te zeggen: goed, maar met smaak noch kraak. De gastvrouw wees ons een grote tafel achterin. De spijzen- en drankenkaart lag al voor onze neus voordat onze billen het pluche van de zetel hadden geraakt. De gastvrouw heeft peper in haar reet. Of we alvast wat willen drinken?

Een van ons wil een glas rode wijn, maar kan niet zo snel een keuze maken. Geen probleem, de gastvrouw kiest voor hem. Bediening in de hoogste versnelling. Even later brengt de kok het eten, dat niet principieel Grieks is, afgaande op de pizza en het bord spaghetti. Ik weet niet of het vanwege hygiëne-eisen is voorgeschreven, maar zijn linkerhand is in ieder geval in een latex handschoen gestoken en dat vind ik een behoorlijk naar gezicht. Bovendien plaats hij de borden niet zelf voor ieders neus. Hij reikt ze mij een voor een aan opdat ik die aan de juiste persoon doorgeef. Alles snel en efficiënt. Alles kleurloos en onpersoonlijk. Klagen mag ik echter niet, want voor vijftien euro per kop hadden we de buiken strak en de dorst gelest. Daarbij had het ons goed gesmaakt.

Sinds ik met Tribe op stap ben geweest, bezoek ik horeca-zaken anders. Zo begon ik dit stukje. Dingen vallen me eerder op. Soms stoort me wel eens iets. Dezelfde zaterdag, maar dan eerder, nuttigden we ons ontbijt in een geurige bakkerij met zitgelegenheid. Erg goeie belegde broodjes en heerlijke koffie. De dames achter de toonbank werkten zich een slag in de rondte, want moesten ook de ‘gewone’ klanten, die voor een brood kwamen, helpen. Ons groepje had het ontbijt achter de kiezen, we maakten aanstalten om te vertrekken. Op het moment dat ik als laatste mijn jas van mijn stoel nam, riep een dame vanachter de toonbank of we ‘bitte’ onze dienbladen in de daarvoor bestemde karretjes wilden zetten. Natuurlijk willen we dat, hoewel ik me behoorlijk erger aan dit ruim-je-eigen-rommel-op-en-vertrek-concept. Snelheid, efficiëntie en nauwelijks contact met het personeel heeft wat mij betreft niks met gastvrijheid te maken. Eten lijkt dan op voeren en dat doe je in een stal.




de
gastvrouw
kiest
menu