Altijd feest

- 08 May 2018 door Edwin Timmers -

Madrid heeft veel pleinen en pleintjes en aan elk ervan, hoe klein soms ook, staat minstens 1 bar. Koud uit het vliegtuig keken we op de kaart en besloten voor een toast op de voorspoedig verlopen heenreis naar een willekeurig plein te lopen. Het werd het Plaza del Dos de Mayo.
Prachtig weer in de Spaanse hoofdstad, de avond zwoel. We liepen de straat in die op het plein zou uitkomen en verbaasden onszelf over een met elke stap toenemend geroezemoes. Het plein zat ramvol, echt helemaal, op een gewone doordeweekse dinsdagavond.

Een papieren reisgids vertelde ons later dat het centrale punt in de hipsterwijk Malasaña het Plaza del Dos de Mayo is. En inderdaad, hipsters per dozijn, maar ook legio jonge ouders, kinderen en ouden van dagen. Een kolkende menigte van goedgemutst volk. Op de kinderen na had zowat iedereen een blik bier in de hand. En was het geen blik, dan was het wel een literfles in een papieren zak.

Tijdens het doorwaden van de mensenzee stuitten we om de tien meter op een bierverkoper, hoofdzakelijk Zuid-Amerikaanse mannen met een rugzak vol bier. Goedkoop bier, illegaal aangeboden, zoveel is zeker. De plaatselijke horeca leek er echter niet onder te lijden: ook alle terrassen en kroegen rondom het plein zaten vol.

Iedere keer dat we de dagen erna het plein overstaken was een genot vanwege de open en bruisende sfeer. Het zal een kwestie van tijd zijn voordat het grote geld dit stukje stad heeft ingelijfd voor de geijkte winkelketens en dure appartementen. Gelukkig is het zover nog niet.

In de middag van onze laatste dag Madrid presenteerde de brandweer zich op het plein. Stoere brandweermannen voerden halsbrekende stunts uit vanaf de uitgeschoven ladder van een ladderwagen. Kinderen wilden maar wat graag met deze en andere vuurvechters op de foto. Hier werd de toekomstige generatie brandweerlui geboren. De foto’s die ik zelf maakte stuur ik door naar mijn buurman. Zijn brandweerkorps is naarstig op zoek naar vrijwilligers en ik denk dat zo’n feestelijk en stoer evenement het voortbestaan van zijn korps zeker stelt.

Die avond, helaas dus voorlopig onze laatste in Madrid, naderden we het plein op de terugweg van een museumbezoek. Er schalde originele rhythm and blues door de straten. Onterecht vergeten liedjes van bijvoorbeeld Jacky Wilson en Wilson Pickett, maar ook club-jazz uit de veertiger en vijftiger jaren van de vorige eeuw. Opzwepende muziek, prachtige muziek. Het was reeds na tienen en nog steeds kon je over de koppen lopen. Ruim duizend mensen, misschien veel meer, dansten op deze vergeten klanken. Honderd Latijns-Amerikanen leurden met blikken bier. Een grote poel van plezier, geflirt, goedkoop bier en hier en daar een joint. Ik zou een enorme stijfkop zijn, als ik hier, deze avond, niet verliefd op deze stad was geworden.
terug

verliefd

op

een

stad