Antwerpse Koffie

- 19 May 2017 door Edwin Timmers -

Zullen we naar Antwerpen gaan? riep ik vanaf de wc. Antwerpen? reageerde mijn vriendin. Ik las een recensie van een toneeluitvoering. De Meeuw van Tsechov. Anderhalf uur later voegden we uit voor een kop koffie en een Snickers bij het eerste pompstation over de grens. De kop bleek een slappe kartonnen beker, maar de Snickers was als vanouds. Zes uur te vroeg arriveerden we in Antwerpen. Tijd zat om het theater zelfs kruipend te vinden. We besloten te lopen. Een kwartier later stonden we op het plein voor de schouwburg.
“Heeft u met de leeuw van Vlaanderen gevochten?” Ik was in gesprek geraakt met een aangeschoten man. Op zijn smoezelig bruine, ribfluwelen colbert zaten ingedroogde bloedvlekken. De man wankelde, keek me zo goed hij kon recht in de ogen en werkte, terwijl zweet op zijn voorhoofd begon te parelen, ongeëvenaard langzaam een glimlach op zijn gezicht. Zijn linkerhand nam het bierglas uit de rechterhand, die hij, eenmaal vrijgekomen, omhoog hees om hem vanaf het hoogste punt in de richting van mijn hoofd op snelheid te laten komen. Ik kromp ineen.

De hand viel op mijn schouder. Een paar tellen later besefte ik dat ik er een vriend bij had. Een meter verderop voerde mijn vriendin een discussie over een tekst van Eddy Wally. Ik trok mijn mobieltje uit mijn broekzak. Drie uur voor aanvang voorstelling. “Nog eentje dan,” beval ik mijn nieuwe vriend. Menig rondje verder verlieten we de kroeg. Zoveel nieuwe vrienden. Ons ego was gegroeid.

Ietwat licht in het hoofd arriveerden we nog altijd ruim op tijd bij het theater, een imposant bouwwerk. Misschien vind ik dat een van de fijnste dingen van grote theaters: het bouwwerk kijkt op je neer zoals een berglandschap doet, je voelt je klein, het ego krimpt terug naar behapbare proporties. Mijn maag rammelde. We aten gepeperde doperwtensoep met brood in de theaterkantine. We maakten geen nieuwe vrienden. Wel was het personeel heel vriendelijk en behulpzaam. En hip, modern, net als het interieur, dat daarmee lichtjes afstak tegen de sobere en formele inrichting van de enorme ontvangsthal.

De uitvoering van Tsechovs Meeuw was grandioos. Hoe lang had de voorstelling geduurd? Geen idee, tijd bestond niet meer, evenals de ruimte. Via mijn zintuigen was ik onlosmakelijk verbonden geweest met wat er voor me op het podium gebeurde. De honderden mensen om me heen zag ik pas weer toen het doek viel. Ik maakte me klein in de comfortabele stoel. Ik wil hier nooit meer weg, dacht ik. Mijn vriendin keek me in mijn roodomrande vochtige ogen. “Koffie?” vroeg ze.

* Mag ik je bij deze uitnodigen voor een goeie bak eerlijke koffie in onze studio. Stuur me dan een mailtje voor een vrijblijvende afspraak.
goed weekend
terug

suiker

&

melk