Beelden van Smac

- 19 March 2018 door Edwin Timmers -

Heel gemakkelijk als je - lekker out of the box - poep kunt roepen als iemand om een bouwmateriaal of gewoon iets constructiefs vraagt. Bij vlagen ben ik nogal een ideeenspuier. Te weinig besef ik dat dat eigenlijk best irritant is: roepen met de handen in de zakken.
Mijn zoon stuurde een foto van een dikke man met ontbloot bovenlijf die in een clownsbroek van Schots geruite rode stof op een scooter zit. Om hem heen zitten jongeren op grote, witte vellen papier. Mijn zoon vroeg om hulp. Hij liep vast in een tekenopdracht.

Voor het beste resultaat moesten hij en zijn medeleerlingen uit hun comfort zone. Dit betekent dat mijn zoon voor deze opdracht niet naar zijn verf mag grijpen. Bovendien moesten ze 3D materialen gebruiken.

Ik liet de foto een paar tellen op me inwerken. “Maak een knipwerk van boterhamworst en leer,” appte ik. Mijn zoon reageerde meteen: “Haha, maar dat blijft toch niet plakken en gaat bovendien schimmelen.” Terechte reactie op mijn out of the box idee. Niettemin dacht ik nog even te moeten volhouden, zodat ik hem wellicht van zijn lievelingsmateriaal verf weg kon krijgen.

“Dat schimmelen is juist okay, want daarmee integreer je de vergankelijkheid van het vlees in het werk. En vergankelijkheid is één van de thema’s in klassieke stillevens,” typte ik. “Je kunt de brommer van de man ook uit verroest blik knippen, eveneens een teken van vergankelijkheid.”

Hij vond het op zich wel een aardig idee. Of hij er iets mee kan, is een tweede. De app-conversatie verstomde.

In het Noord-Brabants Museum opent eerdaags een tentoonstelling met zo’n vijfenvijftig hedendaagse Chinese kunstwerken. Vanwege het app-gesprek met mijn zoon werd ik getriggerd door een foto van The Tank Project, een werk van He Xiangyu. Het is een levensgrote legertank die eruitziet alsof hij als een lekke voetbal leeggelopen is. De tank is dan ook niet van staal, maar van echt leer gemaakt.

Ik appte de foto aan mijn zoon, die ‘m cool vond, maar niet wist wat hij ermee moest, en ik begon te denken.

De tank van leer is ruimtelijk werk, doch geen beeldhouwwerk. Volgens mij was het Michelangelo die zei dat hij zijn beeldhouwwerken uit het marmer bevrijdde. De beelden zaten er als het ware al in; de kunstenaar hoefde alleen maar het overtollige marmer te verwijderen.

Later die middag liep ik de kelderkast in om te kijken of er nog aardappelen waren. Aardappelen waren er niet, maar wel een blikje Smac. Dat is het! dacht ik.

Ik appte mijn zoon een foto van het blikje Smac en de opmerking dat het mooi beeldhouwmateriaal is. “Je hoeft er alleen maar de man op zijn scooter uit te bevrijden.”
terug

uit

je

comfortzone