De naaktzitter

- 14 June 2018 door Edwin Timmers -

Op de fiets naar de stad. Mijn vriendin eiste dat ik een paar nieuwe broeken zou kopen. Een terechte eis omdat ik geen ongeschonden exemplaren meer in de kast had hangen. Want hoe ik ook hoopte, slijtplekken was je er niet meer uit, niet op zestig en niet op negentig graden. The catch is better than the chase, brulde Lemmy van hardrockband Motorhead in het gelijknamige liedje. Hij wist dat hij ongelijk had. Daarom eiste ik op mijn beurt dat we op de fiets zouden gaan opdat de reis naar de stad langer zou duren dan het verblijf erin. Winkelen is leuk als je het kort houdt.
Hij zat er weer.

We waren het dorp net uit en we zagen een kneu. Dit vogeltje zie je niet vaak, dus goed en wel op pad was de reis al bijzonder. Ik werd er spraakzaam van. We rolden onder het viaduct door en naderden reeds de voormalige gemeentewerf, die ik geschikt acht voor een voorstelling van troosteloos locatietheater. Iets verderop ligt de werf van een wegenbouwer. Opeens schoot me een gebeurtenis te binnen die ik mijn vriendin nog niet verteld had.

Ik wees over de sloot en een ruige groenstrook heen naar de werf. “Daar,” begon ik. “Daar naast die gestileerde vogel van metaal – waarschijnlijk een stuk speeltuinmeubilair, maar dat terzijde. Daar zat pas een naakte man in denkhouding.” Mijn woorden trilden nog na en we zagen hem: de naaktzitter. Op een betonblok, naast de metalen vogel.

Mijn vriendin werd er niet warm of koud van – ze zag vaker een naakte man. Ik vroeg haar of ze het niet vreemd vind om een naakte man in denkhouding te zien, midden op zo’n desolate plek die een werf van een wegenbouwer nu eenmaal is. Ze zag het meer als een teken, nee, ze gebruikte dit schouwspel als een voorspelling van mijn toekomst. “Als jij niet vaker met mij gaat winkelen,” zei ze streng, “dan eindig je als die man daar.”

Later die middag fietste ik met drie nieuwe broeken achterop naar huis.
terug

drie

nieuwe

broeken