De wielen van de bus

- 04 July 2018 door Edwin Timmers -

De wielen van de bus. Een kinderliedje. Als je het hoort, herken je het. De eerste regel gaat zo: "De wielen van de bus gaan rond en rond, als de bus gaat rijden". Onschuldig vermaak. Het grappige is dat er twee tijdsbelevingen in deze ene regel schuilen.
Er bestaat zoiets als een lineaire en een cyclische tijdsbeleving. De eerste gaat altijd vooruit en de tweede gaat rond - en eindigt dus telkens waar ze begon. Kleine stammen die nog in een oerwoud verblijven, hebben een cyclische tijd. Ze kennen nauwelijks vooruitgang, er verandert in materieel opzicht weinig. Elke nieuwe generatie doet hetzelfde met dezelfde gereedschappen en dezelfde rituelen. Wij Westerse lui leven in een lineaire tijd. Altijd vooruit. Vooruitgang telt!

De wielen van de bus gaan rond. Door de cyclische beweging van de wielen gaat de bus vooruit, wat een lineaire beweging is. Dat vind ik nou grappig.

Eigenlijk is ons Westerse leven tegelijkertijd cyclisch en lineair. We worden geboren en gaan dood. Okay, cyclisch. Maar ik werd geboren in een wereld zonder mobiele telefoon, en ik ga dood in een wereld met mobiele telefoon. Aha! Vooruitgang, dus lineair – waarbij ik aanneem dat de mobiele telefoon een bewijs van vooruitgang is.

Op een schilderij van Neo Rauch zag ik iets wat op een achtbaan of een rodelbaan lijkt. Opeens dacht ik: entertainment is cyclisch. Ik stap in het karretje van een achtbaan, volg een voorgeschreven parcours, stap uit, loop een stukje en stap weer in. De draaimolen geeft cyclische fun. De wereldtour van de Rolling Stones of Coldplay is cyclisch: elke avond dezelfde liedjes in een vooraf bedachte volgorde.

Een alcoholist leeft cyclisch. Een workaholic idem dito. Maar ondertussen verandert de wereld permanent door voortschrijdend technisch en wetenschappelijk inzicht.

De wielen van de bus. Een kinderliedje. Zomaar een liedje. Onschuldig vermaak. Heel waar in het licht van ons bestaan.
terug

vooraf

bedachte

volgorde