Draaideurcollectant

- 10 September 2018 door Edwin Timmers -

De deurbel pruttelt. Mijn vriendin doet open en meteen daarop vraagt een man of we loten van De Zonnebloem willen kopen. "Natuurlijk," zegt mijn vriendin op haar altruistische best. Ze wil haar portemonnee gaan halen, twijfelt en vraagt de man: "De Zonnebloem, zei u toch?"
"Jazeker," antwoordt de man.
"O," reageert mijn vriendin. "Volgens mij hangt er al een lot onder een magneetje op de koelkast." Ze loopt naar de keuken.
"Die zal van vorig jaar zijn," roep ik vanuit de keuken. We doen nooit iets met die loten. Jaarlijks vervangen we het oude door een nieuwe. Een lot ter decoratie. Samen kijken we ernaar. Loterij 2018, staat erop. Er is dus al een collectant aan de deur geweest. Dubbel de deuren langs is inefficiënt. Nieuwsgierig loop ik mee naar de voordeur, waar de reeds lang gepensioneerde man geduldig wacht. Een vertrouwd en gegroefd gezicht.

"We kochten onlangs dit lot," zegt mijn vriendin, zwaaiend met het stukje kanspapier. “En volgens mij kocht ik het van u. Ik bedoel, dat weet ik zeker.”
Er trekt een schok over het gelaat van de collectant. “O?” brengt hij plotseling verward uit. “Van mij? Dan, euh, dan moet ik me in de straat vergist hebben.”
“Is goed mogelijk,” troost mijn vriendin. “Huizen in nieuwe wijken lijken best veel op elkaar.”
De collectant knikt onzeker, korte knikjes, zijn ogen schieten schichtig door hun kassen. “Dank u en fijne avond nog.” En weg is hij.
terug

lot

ter

decoratie