Dromen

- 29 September 2019 door Edwin Timmers -

De laatste Volkswagen Kever rolde pas in 2003 van de band. Een liefhebber met een felgroen exemplaar vertelde het me. Hij reed zaterdag mee in een rally waarin ik ook meereed. Ik mocht navigeren in een zwarte Mercedes uit 1974, een zescilinder automaat, een comfortabel bakbeest.
Bijna dertig oldtimers op een rijtje, van compleet gepimpte Porches tot Ford Mustangs in originele staat. Dure wagens vaak, onbetaalbaar zelfs als de uren voor het opknapwerk marktconform geprijsd zouden worden. Liefde voor auto’s bestaat – ik zag het – en kan diep gaan. Verhalen over piepkleine details worden met vuur verteld. Het kan de liefhebber niet schelen dat ik zijn verhalen wegens gebrek aan technische kennis al snel niet meer volg, hij ratelt maar door. Met hem dromen velen van een gouden vondst in een schuurtje ergens achteraf. Een picobello Renault Alpine onder een bestoft dekzeil, een BMW 1502 waar kippen op broeden.

Twee dagen eerder kookte ik samen met tien anderen een voortreffelijke maaltijd bij Kookstudio Langenhuijsen in Berlicum. Een uitgever bood ons het avondje aan als blijk van dank voor de aan hem geleverde diensten, teksten in mijn geval. Zijn vrouw vertelde terloops dat haar echtgenoot een groot autoliefhebber is met een enorme kennis van specifieke details. “Dat gaat heel ver,” zei ze met een minzaam, doch plagerig lachje. Ik vroeg hem of dat klopte. Hij bevestigde met een schuchter knikje.

In ruim een uur hadden we al buurtende en nippend aan een wijntje in groepjes van twee de verschillende gerechten voorbereid. Huiskok Danny nam het hierna van ons over. Wij konden alvast plaatsnemen aan de lange tafel.

Om de tongen los te krijgen, had de uitgever een voorstelrondje bedacht. “Vertel eens kort over wat je zoal doet, wat je passie is en waarvan je droomt.” Niet mijn favoriete bezigheid, wel een zinvolle als je bedenkt dat alleen de uitgever alle aanwezigen kent, maar de meeste aanwezigen elkaar niet. De man die aftrapte staat samen met zijn partner aan het hoofd van een samengesteld gezin met zes kinderen, die op dit moment allemaal verkering hebben. Met z’n veertienen aan een grote tafel zitten eten, drinken en praten vindt hij het mooiste wat het leven hem te bieden heeft. Over zijn eventuele dromen zei hij niets, wat gezien het voorgaande begrijpelijk is.

De jonge vrouw die naast me zat is grafisch vormgever, maar daarover zweeg ze. In haar vrije tijd maakt ze leren handtassen. Een van de door haar ontworpen modellen valt goed in de smaak. Om deze tas beter te kunnen maken, kocht ze een nieuwe naaimachine, een duur apparaat. “Het komt er dus op neer dat je flink investeert in de uitvoering van je hobby,” merkte ik op. Ze gaf het ruiterlijk toe. “Mogen we daar dan uit op maken,” ging ik verder, “dat het maken van leren tassen je droom is?” Zo had ze er nog niet over nagedacht. Ze glunderde.
Het eerste gerecht werd uitgeserveerd: gambaspiesjes met teriyaki, zoetzure komkommer en noedelsalade.

De fotografe tegenover me vertelde over haar leven, dat ze voor een groot deel zonder tegenzin in de auto doorbrengt. Ze vreet zo’n 50.000 kilometer per jaar. De tijd die overblijft, werkt ze in een bar. Een bar in een skybox van een voetbalstadion. De huurders van deze skybox noemt ze steevast ‘jongens’, ofschoon het vermogende kerels van veertig jaar en ouder zijn. De mannen gedragen zich als jongens en daar kan ze wel om lachen. Ze staat haar mannetje achter de bar, ze geeft grenzen aan. Dronken lui neemt ze de autosleutels af. Ik vroeg haar of het haar echt iets kan schelen wanneer dronkaards van hun barkruk donderen. “Natuurlijk kan me dat iets schelen,” was haar stellige antwoord en lachend ging ze verder met een nieuw verhaal.

Het voorstelrondje ontspon zich als een langgerekte aaneenschakeling van boeiende verhalen, waarvan enkele zo goed verteld, met zoveel begeestering en gemak, dat ik me steeds kleiner voelde worden. Mijn beurt moest nog komen. Mijn warrige levenswandel moest nog voor het voetlicht worden gebracht. Wat is eigenlijk mijn droom?

Het was tijd voor het gerecht waaraan ik had meegewerkt: kabeljauw met rode uienchutney, zeekraal en Thaise currysaus. Alles waarin ik gedurende een half uur in had staan roeren lag opeens in een oogstrelende compositie op elf voorverwarmde borden. Huiskok Danny geeft zijn gasten het gevoel dat ze het zelf doen, terwijl nagenoeg alles uit zijn handen komt.

De uitgever vatte zijn droom in drie woorden samen: laptop, hangmat, Spanje. Zijn werk, het uitgeven van een paar magazines, is zijn passie. Hij hoopt het in de nabije toekomst vanuit een hangmat ergens in het zonnige Spanje op zijn laptop te kunnen doen. Zijn vrouw ontdekte recentelijk haar droom: het begeleiden en ondersteunen van zwangere vrouwen en jonge moeders in Afrika.

Met smaak aten we ons door de volgende gang, de glazen gingen nog eens vol, gesprekken kregen massa en in de keuken stond het toetje al af te koelen. Spoedig zou ik, als laatste, mijn verhaal moeten vertellen. De uitgever draaide de spotlights met een fraai bruggetje op mijn persoon. Ik zette me schrap.
“Ik zoek een nieuwe droom,” begon ik en gaf vervolgens een opsomming van alle vervaagde luchtkastelen waaraan ik ooit bouwde. Het levensverhaal van een inconsequente dromer dat de lachspieren prikkelde. Misschien durf ik niet te dromen dat ik gewoon een clowntje ben.
terug

al

buurtende

en

nippend