Duikboot

- 20 September 2017 door Edwin Timmers -

Vandaag drie verhalen die niet per se iets met elkaar te maken hebben. Met een beetje pech zijn de verhalen niet te pruimen. Om tot die conclusie te komen, moet je er eerst doorheen.
Cola Bacardi

Een beer heeft joekels van klauwen. De man die voor me zit is in alle opzichten een beer van een vent, maar hij ontbeert de klauwen. Hij deed van alles, werkte op een duikboot en zong ooit in een metalband. Grommen doet hij niet, hij blaft zijn gevatte antwoorden als hij denkt dat ik hem aan het wankelen probeer te brengen. Ik mag hem wel. Zijn huis is kleiner geworden, want veel ruimte heeft hij niet nodig nu hij alleen is. Hij verhuurt zichzelf als mannetje en drinkt bier.

Toen het nog aan was zag hij zijn vriendin het hele weekend in de bar waar ze werkte. Cola Bacardi na Cola Bacardi. Zijn favoriete drankje – iets anders hoefde hij niet – kreeg hij voor nop, of tegen sterk gereduceerd tarief als de kroegbaas dienst had. Sinds het uit is komt hij niet meer op haar werkplek en drinkt hij bier.

Mannetje

“Poeh-poeh, die mannetjes weten wel wat ze per uur moeten vragen!” Mijn buurvrouw is geschrokken van de tarieven die mannetjes voor hun diensten vragen. Ik tipte haar die mannetjes omdat ze me vroeg een paar mannetjes te tippen. Ze zoekt mensen die de aanbouw aan het huis van haar zoon kunnen realiseren.

Een van de mannetjes die ik indertijd tipte, een stukadoor, trof ik eergisteren op de fiets. We moesten dezelfde kant uit, dus we fietsen samen op. Hij had een kind in het stoeltje aan het stuur. “Net een geworden,” vertelde hij trots. Het kind keek me aan alsof ik van een andere planeet kom. Het heeft geen zin om aan een eenjarige uit te leggen dat we allebei van aarde komen.

De stukadoor zegt niet te willen opscheppen. Maar in de week voor de bouwvak werd hij toch door zeker vijftig mensen gebeld voor een klus. “Ik heb ze allemaal moeten teleurstellen, want ik zit al vol tot aan de kerst.”

Als het zo druk is, mag je best je uurtarief naar boven bijstellen, zeg ik. Hij vindt dat niet kies. Een stukje verder, na enig nadenken, zegt hij: “Ik werk nu elf jaar voor mezelf. In die tijd is de uurprijs niet veranderd.”

Ik leg mijn buurvrouw op leeftijd uit dat de uurtarieven al elf jaar hetzelfde zijn “We worden oud, denk ik,” zegt ze. “Ik meende dat in onze tijd dat alles echt wel wat goedkoper was.”

Onderzeeër

“Zal ik bijschenken?” vraagt de ex-duikboottechnicus. “Prima,” reageer ik. Het is net middag, we drinken koffie. Soms bleef de boot wel vijf weken achtereen onder water. Ik vind dat lang. “De Amerikanen blijven wel vijf maanden onder, soms zelfs negen,” relativeert hij. Die Amerikanen zijn dan ook hartstikke gek.

Onder water gaat alles op geluid. Een duikbootmissie is in principe een geheime missie. Spionage. Als de mensen in de SONAR-kamer iets verdachts hoorden, gaven ze een sein om aan te geven dat iedereen in de onderzeeër muisstil moest zijn, want een vijandelijke duikboot zou evengoed elk geluid horen. Het kwam voor dat deze stilte vier uur duurde. Was je net voor het sein voor een plasje op weg naar de wc, dan moest je die plas vier uur ophouden op de plek waar je stond tijdens het sein.

De ex-duikboottechnicus gooit zijn mobieltje met een smak op tafel. Zijn eenjarige zoon zet het op een krijsen, de zon schijnt en ik lach onwennig. Hij ziet de vraagtekens op mijn gezicht. “Als je tijdens zo’n stilte per ongeluk je telefoon op de grond liet vallen, moest je meteen naar de SONAR-kamer bellen om te zeggen dat jij het was die dat geluid maakte. Ze hoorden echt alles, en alles is in zo’n situatie verdacht.”
terug

we

worden

oud

denk ik