Een doodgewone huismus

- 18 March 2018 door Edwin Timmers -

Sommige dingen doen zeer en van alle dingen die zeer doen zijn de ongewone het pijnlijkst. Mensen zijn gewoontedieren. Deze dooddoener heeft een licht verwijtende bijklank. Wat is er mis met gewoonte? Wakker worden, douchen en koffie drinken. Lekker.
Ik ken mensen die drie dagen in de week beginnen met seks. De daad staat zogezegd op hun mentale kalender. Oogjes open en hupla. Okay, ik lieg. Deze mensen begonnen drie weekdagen met seks. De relatie hield geen stand. Beiden hebben een nieuwe relatie waarvan de details me nog niet geopenbaard zijn. Hoe dan ook: een nieuwe relatie brengt nieuwe gewoontes en daarmee een nieuwe mentale kalender.

Ik zat te denken over gewoontes naar aanleiding van De Heerser, het bekendste boek van Niccolo Machiavelli dat in 1532 van de drukpers rolde. Zijn koele wijze van redeneren verfrissend noemen is wellicht wat cynisch. Als je volgens hem een land verovert, waarvan alle inwoners dezelfde taal spreken, dan hoef je, om je nieuwe grondgebied te waarborgen, slechts het geslacht van de voormalige machthebber uit te roeien: “Want voor de rest is het zo, dat de mensen zich koest houden zolang hun vroegere levensomstandigheden maar gehandhaafd blijven en er geen andere gewoonten en gebruiken hun intrede doen.”

Kerst, Pasen, Sinterklaas en Carnaval: zolang dat maar ongewijzigd blijft, zal het ons een zorg zijn wie de scepter zwaait. Zou het?

Mijn favoriete gewoonte is thuiskomen. Ik doe het elke dag minstens een keer. Waar je ook binnenstapt, altijd dien je je min of meer te conformeren aan de regeltjes van een ander. Goed te doen, maar het is geen thuiskomen. Thuis gelden alleen je eigen regels en die zitten je als gegoten. Je loopt naar de keuken, gooit je jas op een stoel, trekt de koelkast open en zet je tanden in een blok kaas. Om maar eens wat te noemen. Ook de omgang met de mensen die je thuis tegenkomt is gemakkelijker. Toiletbezoek is minder aanstootgevend en als je moe bent, ga je naar bed.

Tot vorige week dacht ik dat ik geen gewoontedier was. Verzot op verandering. Maar ik had het mis. Nagenoeg al mijn gewoontes – en dat zijn er bij nader inzien veel – zijn verbonden aan het huis dat ik mijn thuis noem. Wie zou ik zonder dit zijn? Niemand, denk ik. Een pijnlijk inzicht. Ik ben een doodgewone huismus.
terug

beginnen

met

seks