Een nieuw verhaal

- 17 May 2017 door Edwin Timmers -

Met de interieurs die ik maak, probeer ik een verhaal te vertellen. Aldus John, de man achter Tribe. Ik knikte en zag mijn gedachten zwenken in de richting van Jim. Jim hield jaren lang het pluche van zijn barkruk warm. Zijn ellebogen hadden kuiltjes in de bar voor hem gedrukt. De kuiltjes hielden hem recht. Jim was stamgast in de kroeg waar ook ik nogal eens kwam. Als hij al iets zei, was het meestal hetzelfde. Iets over een tractor en een koe. Soms over iets anders, vaak als er iemand dood was, of ‘buiten adem’, zoals hij het graag verwoordde.
De kroeg ging op de schop. Voor het eerst in dertig jaar. Jim werd betrokken bij de make-over. Hij gromde wat – een goed teken – als hem de schetsen werden voorgehouden. “En hier, Jim, komt jouw nieuwe, eigen plek,” verzekerde uitbater Koen hem. Krap twee weken na de verbouwing opende de kroeg groots. Koen had gezorgd voor live-muziek, een band die op doorbreken stond. Volle bak, die avond. Het was Jims laatste bezoek. De plek die voor hem was gereserveerd, bleef hierna maandenlang leeg.

“Waar is Jim eigenlijk?” vroeg ik een half jaar later vanaf Jims kruk. De andere zeven aan de bar, zes mannen, waarvan een met de stem van Mickey Mouse, en een vrouw, die alle hoge tonen uit haar stem had gerookt, keken terstond in de diepte van hun glas. “Is hij ziek?” vroeg ik. Ze zwegen. “Ernstig ziek?” hield ik vol. Ze staarden de bodem zowat uit hun glas. “Dood?” Erger kon ik het niet maken. “Nee joh,” baste Karin. “Tijdens de opening had ie sjans.” Ze nam haar ‘zoete witte’ van de bar en klapte de laatste helft in een keer naar binnen. “Jim gaat binnenkort samenwonen.”
terug

onze

nieuwe

stamgast

verteld