Een welluidend tafeltje

- 06 March 2018 door Edwin Timmers -

Den Haag, je tikt er tegen en het zingt. Deze regel uit het gedicht Passage van Gerrit Achterberg schiet me nogal eens te binnen. Dingen laten zingen met een tik. Ik vind dat mooi. Een soort toveren. Ik zie een gevleugeld feetje luchtsprongetjes maken van ding naar ding. Met de tikjes van haar lichtgevende toverstaf beweegt ze alles tot zingen. Elk ding zijn eigen stem.
In ons vorige huis hadden we een lage salontafel. Een lelijk ding naar huidige smaakmaatstaven. Licht gebogen poten die aan het landingsgestel van insecten deden denken. Barokke krommingen in de omtrek van het gepolitoerde blad. Politoeren schijnt overigens niet eenvoudig te zijn getuige het cursusaanbod op internet. Politoer is een oplossing van schellak in alcohol. Door dit aan te brengen ontstaat een dunne, glanzende film. De kleine lakschildluis levert met diens harsachtige afscheidingsproduct trouwens de grondstof voor schellak. Het tafelblad was glad, strak en donker. Een oerdegelijk meubelstuk. Een lelijk ding, dat echter zong als een nachtegaal.

Van wie we de tafel hadden gekregen, weet ik niet meer. We bleken het in bruikleen te hebben, want op zeker moment moest het weer terug naar de voor mij anonieme eigenaar. Ik mis het tafeltje niet. Wel denk ik soms nog aan zijn zuivere klank.

Indertijd leek mijn vriendin een muziekdoosjesverzameling te gaan beginnen. Als ik het kleedje van tafel haalde en een houten speeldoosje op het blad zette, werd het geluid als door een klankkast van een contrabas zonder kwaliteitsverlies versterkt. Speeldoosjes hebben altijd al een licht weemoedige klank, meer nog als het melodietje vertraagt wanneer de veer op het laatste restje spanning teert. De laatste tonen pinkelen als vergeefse tranen. Het tafeltje versterkte deze weemoed. Ik werd er stil van. O, wat klonk dat tafeltje goed.
terug

een

toonaangevend

tafeltje