Gekkigheid

- 18 January 2018 door Edwin Timmers -

Vorige week vertelde ik over goochelen als een vorm van entertainment die me kan bekoren. Niet alle entertainment onderga ik met evenveel enthousiasme. Sport doet me niets, met uitzondering van dat ene onderdeel van de ritmische gymnastiek waarbij jonge meiden een lint achter zich aan laten dansen. Entertainment is vermaak, sommige mensen houden van bloederige horror.
Tegen tien uur ’s avonds hoor ik gemorrel aan de voordeur. Even later stapt mijn vriendin de kamer binnen. Met uitgestoken hand en uitgestreken gezicht loopt ze naar me toe. Ik peil haar gezicht, maar zie geen spot of snode plannetjes. Ik steek mijn hand uit zodat ik de hare daarin kan ontvangen. Net voordat ik mijn hand in de hare leg, trekt ze terug en beweegt hem met uitgestoken duim tot over haar schouder. Daar sta ik met mijn uitgestoken hand. Mijn vriendin proest het uit.

“Haha, grappig,” reageer ik droogjes en ga weer verder met het zoeken naar een bepaald boek in de boekenkast. Mijn vriendin strompelt schaterend naar de keuken.

Mijn ogen glijden over de boekruggen in de kast. In een van de boeken wordt, meen ik, een filosoof geciteerd die iets verstandigs over entertainment zei. Welk boek, dat weet ik niet meer. Misschien moet ik aan de boeken ruiken, want het schijnt dat geur je terugbrengt naar onvermoede plaatsen in je herinnering. In de keuken hoor ik kastjes dichtslaan en ondefinieerbaar gerommel.

Jawel, ik snuffelde en weet het weer, het was Sloterdijk, hij zei iets over entertainment. Mmmh, maar dat zei hij in een interview en dat las ik op de laptop. Ik start de laptop als mijn vriendin met dienblad vol met plastic bekers vanuit de keuken komt aanlopen.

“Hier,” zegt ze. “Pak even aan, want ik houd het niet meer. Het is heet.” Ze versnelt haar pas terwijl ze me nadert. Ik weet opnieuw niet wat de bedoeling is, maar steek alvast mijn armen uit om het blad over te nemen. Dan struikelt ze en werpt het blad in mijn richting. “Aaaah!” schreeuw ik. De bekers en het blad klateren via mij op de vloer. De bekers blijken leeg. Ik kijk haar verbouwereerd aan terwijl ze opnieuw dubbel ligt van het lachen. Het begint me te dagen, wacht even, het begint me te dagen. Mijn vriendin doet een cursus clown. Vandaag de eerste les. Grappig.

Nee, het was niet Sloterdijk die zei wat ik zoek, het moet John Lanting zijn geweest, u weet wel, de man die kluchten produceerde met titels als Een trouwring mag niet knellen.
terug

doet

me

niks