Goaltjesdief

- 07 September 2018 door Edwin Timmers -

We moesten toch wachten, mijn collega en ik, dus togen we voor koffie naar de kantine, die net als de rest van het pand onaf is. Een interieur in wording, al minstens tien jaar lang. Een bende. De eigenaar in overall zat onderuitgezakt in een tuinstoel. Zijn ogen gericht op de tv boven de koelkast, een blikje cola en de afstandsbediening op tafel. Hij keek damesvoetbal, Nederland-Noorwegen. Op het moment dat mijn collega, eveneens voetbalfanaat, de koffieautomaat startte, viel de tv op zwart. "Doet 'ie altijd," zei de eigenaar en prikte verveeld met een wijsvinger op de afstandsbediening.
Met een brede lach bekende hij in zijn jeugd te hebben gevoetbald, iets waarvan hij beweerde het eigenlijk niet te kunnen. Een bewering die hij staafde met het feit dat hij altijd de twaalfde man was, een zijlijnverkenner, slechts dan opgesteld als er iemand ziek of geblesseerd was.

Hij vertelde over zijn ‘moment of fame’ tijdens een taaie wedstrijd, ergens in de tweede helft. Stand gelijk, nog geen doelpunten. De spits van zijn team ging neer en moest van het veld. De coach besloot dat hij zich mocht gaan bewijzen in de spits. In een tijdsbestek van nauwelijks vijf minuten scoorde hij twee keer.

“De eerste was een enorme poeier in de kruising. Vraag me niet hoe ik dat deed, want dat weet ik zelf ook niet. Meestal kon ik nog geen bal raken. De tweede moet wel een prutsgoal zijn geweest. Waarschijnlijk stond ik op het goede moment in de weg. Later is me verteld dat de bal via mij het doel in kaatste. Ik schrok van het gejuich van mijn teamgenoten die me om de nek vlogen.

De tegenpartij raakte in paniek. Ze dachten dat ik het geheime wapen was, een goaltjesdief. ‘Meer dekking op die jongen!’ riepen ze. ‘Geef hem geen ruimte!’ Ik kon nauwelijks meer bewegen. Maar dat vond ik niet erg. Ik was tevreden. Omdat hun verdediging zich op mij richtte, kregen mijn teamgenoten veel ruimte. Onze rechtsbuiten scoorde hierdoor ook twee keer. We wonnen omdat de tegenpartij zich in mij vergiste. Terugkijkend zie ik mezelf trouwens als een echte goaltjesdief. Ik had ze niet mogen maken. Ze waren niet van mij.”
terug

een

enorme

poeier