Hoe is er van mij te houden?

- 19 September 2017 door Edwin Timmers -

Een mens verandert permanent, zowel zijn geest als zijn lichaam. De ik die ik ooit was, is niet de ik die ik morgen ben. Zo gemakkelijk het klinkt, zo raar is het. Hoe is er van mij te houden als ik in alle opzichten permanent verander? Het gaat langzaam, Edwin, en iedereen verandert met je mee.
Een zoon zegt over zijn dementerende moeder: “Ze is wel mijn moeder, maar eigenlijk is ze het niet meer.” Haar ziekte hakt in op lichaam en geest. Bovendien is haar lichaam niet het lichaam van toen ze lang geleden moeder werd. Want op enkele zenuwcellen in haar brein na onderging elke cel in haar lijf minstens eenmaal apoptose, een dokterswoord voor geprogrammeerde celdood. Toch is en blijft ze moeder in de ogen van haar zoon, ondanks het feit dat ze permanent verandert.

Het enige dat niet verandert, is dat alles altijd verandert. Deze wijsheid ontving ik van een vriend. Hij blijft vriend tot op de dag dat we gebrouilleerd raken. Eigenaardig, sommige dingen veranderen niet: moeder, vader, broer, zus, dochter, zoon. Vriendschap verandert trouwens wel.

Hoe zit dat met de geest, hoe verandert die? Mijn dochter ken ik als baby en als eenentwintigjarige. Een wereld van verschil. Soms herken ik mezelf in haar, vooral wat gedrag betreft. Mijn gedrag zal invloed gehad hebben op haar gedrag, precies zoals het gedrag van haar moeder en haar vriendinnen dat hebben gehad.

De geest verandert natuurlijk door ziekte, doch meer in het algemeen met elke nieuwe ervaring. We ervaren permanent, ook in een donkere gevangeniscel. Boeken, een autorit, sport, dagelijks werk, ontmoetingen met andere mensen: onophoudelijk zetten we zintuiglijke prikkels via ons brein om in ervaringen. Om gek van te worden. Ik durf te stellen dat ik gisteren iemand anders was dan ik vandaag en morgen ben. Een klein beetje anders weliswaar, maar niettemin anders. Verandering gaat langzaam, het is niet in een dag lente. Op de weegschaal schrik je van drie nieuwe kilo’s lichaam. Toch gaat gewichtstoename niet met kilo’s per dag.

Hoe gaan wij om met permanente verandering? Goed, denk ik, want we zijn er amper mee bezig. Je kijkt in de spiegel en plots besef je dat je een ouwe kop hebt.

Hoewel we amper bewust met ons veranderende ik bezig zijn, voelen we er onszelf onbewust ongemakkelijk bij. Ik denk dat het menselijke streven naar veiligheid, geborgenheid en herkenning alles te maken heeft met de gekte die de kop op zou steken als we iedere dag ten volste zouden beseffen dat we morgen dezelfde niet meer zijn. Daarom hebben we een huis dat we thuis noemen; een wapen tegen verandering. Daarom heeft dat huis een interieur dat niet dagelijks wijzigt. En daarom ontstond er zoiets als mode of misschien wel tijdsgeest: soms moet de leefomgeving waarin men zichzelf thuis voelt mee met het inmiddels sterk veranderde ik. Tribe past de directe leefomgeving aan op het veranderde ik. Tribe maakt ieders thuis weer actueel.

Hoe is er van mij te houden als ik in alle opzichten permanent verander? Misschien is liefde wel het sterkste wapen tegen verandering.
terug

elke

dag

iets

anders