Hommeltjesdag

- 16 April 2018 door Edwin Timmers -

De winter maakt je kleiner, je spieren verkrampen en je komt zelden buiten. De kou maakt je kniezerig. Hoe mooi ook je huis is ingericht, na maanden van guur weer heb je het wel gezien. Je overweegt juist een winterslaap en dan gebeurt het: de zon wint aan kracht en wast de grauwheid van de vuile wereld. Hommeltjesdag.
Lang dacht ik dat hommels op koude ochtenden opwarmen in de zon alvorens ze uitvliegen. Het schijnt slechts deels waar te zijn. Hommels zijn namelijk warmbloedig. Door te trillen warmen ze hun vliegspieren tot dertig graden op. De energie hiervoor haalt het diertje uit zijn voeding. Een volle maag is dus noodzaak. Dit neemt niet weg dat zijn spieren eerder vliegklaar zijn bij een hoge omgevingstemperatuur. Op warme dagen die aanvangen met een koude ochtend kan de hommel dus baat hebben bij een doorbrekend zonnetje. Daarom, omdat ik het zo mooi vind, houd ik het beeld van de hommel die uitvliegt dankzij een kort zonnebad voorlopig in stand.

Zaterdag was lang en gezellig geweest. Zondag had ik een kater, die ik weg probeerde te fietsen. De rit was geen straf omdat de zon brulde als een dolle. Informeel de eerste lentedag, voor mij althans. Zowat alles staat in knop en wilgen zijn reeds getooid in dat sappige voorjaarsgroen. De winter smolt voor mijn ogen. De koude stramheid vloeide uit mijn botten. De kater was futiel in deze ontwakende wereld. Ik fietste mijn maag tot op de bodem leeg. Hongerig en berstensvol zonne-energie zette ik na twee uur mijn fiets terug in de schuur. Mijn kale kop rood, want licht verbrand. Hommeltjesdag, 2018 kan eindelijk beginnen.
terug

mijn

kale

kop

rood