Jammer van die billen

- 19 September 2018 door Edwin Timmers -

Een penvriend stuurde me een opvallend beschouwend mailtje over de zin van het leven. De slotzinnen houden me bezig: "En anders is er altijd wel een ander leven dat je raakt. Zolang het maar niet je eigen leven is."
Iedereen wordt zo nu en dan in positieve zin geraakt door een ander. Meestal levert het een prettige herinnering aan een bijzondere ontmoeting op, soms leidt het tot liefde en een andere keer markeert het het begin van een vriendschap. Maar wat is het, dat raakt?

De meesten zullen het ooit ervaren hebben: opeens besef je dat je jezelf erg op je gemak voelt in het gezelschap van een ander die je niet of nauwelijks kent. Even wonderlijk als zeldzaam, en altijd wederzijds. Maar meestal zijn we op onze hoede, meestal houden we uit veiligheidsoverweging ons mentale schild zo lang als kan aan.

Iemand die tevreden is met zichzelf, denkt niet aan zichzelf en werkt niet aan zichzelf. Een tevreden mens bekommert zich niet om zichzelf, zijn beslommeringen houden hem niet bezig en raken hem dus niet.

Stel, je vindt dat je een te dikke reet hebt. Je besluit te gaan werken aan je billen. Je bent tevreden als ze eenmaal geslonken zijn. Toch blijven je billen een bron van kwetsbaarheid; zwellen ze weer, dan verdwijnt de tevredenheid. Je wilt niet geconfronteerd worden met de toegenomen omvang van je achterwerk. Je wilt kortom niet door jezelf geraakt worden. Het liefst wil je jezelf niet zien. Zo is het misschien ook wel met andere onhebbelijkheden. Je wilt niet zien dat je verslaafd bent aan Netflix; je wilt niet zien dat je jaloers bent op je buurvrouw. Je wilt goed en zorgzaam zijn voor iedereen, maar ontwijkt je hulpbehoevende tante omdat je haar gejammer beu bent. Je wilt niet zien dat je niet goed bent voor die tante.

Een ander verdraagt je onhebbelijkheden beter dan je zelf doet. Goed gezelschap maakt het leven draaglijker. Zou de penvriend dat bedoelen? Ik zal hem eens polsen voor een avondje bomen aan de bar. Het zal ons goed doen. We kennen elkaar tenslotte alleen maar van pen.
terug

van

de

pen