Kom binnen!

- 30 August 2018 door Edwin Timmers -

Mijn dochter was onlangs voor het eerst in Afrika, Marokko om wat preciezer te zijn, Marrakesh om exact te zijn. Ze onderging een lichte cultuurschok.
Ze was er met een groep van twaalf vriendinnen. Het eerste stukje cultuurschok heeft dan ook met vrouw-zijn te maken. Een Nederlands-Marokkaanse kennis leidde de meidengroep rond. Hij begreep wat marktlieden allemaal uitkraamden bij het zien van deze overdaad aan Westers vrouwenschoon. Hij vertaalde het niet. Niet letterlijk althans.

Het grootste deel van de cultuurschok betrof echter de gastvrijheid van winkeliers. Overal nodigen zij op innemende wijze potentiele klanten uit tot het betreden van hun winkeltje. Eenmaal binnen is het haast niet mogelijk om de nering zonder koopwaar te verlaten. De winkeliers, allemaal mannen, bijten zich vast in hun prooi. De woorden ‘kan ik u ergens mee helpen of kijkt u liever zelf even rond’ komen in deze volgorde niet voor in hun lijst van verkoopstrategieën. Kijken is op een haar na hetzelfde als kopen. Mijn dochter moest hier, voorzichtig uitgedrukt, heel erg aan wennen. Maar dat geeft niet. Het verschil tussen de gastvrijheid op straat en de verbetenheid in de shop sloeg haar enigszins uit het lood. Haar kooplust was erdoor minstens een dag buiten werking gesteld. Toch had ze begrip voor de winkeliers.

‘Consumptie verplicht!’ lees je wel eens op een Nederlands terras. Een ongeschreven regel op schrift gesteld. Een erg directe manier van communiceren. We zijn eraan gewend, slaan er nauwelijks acht op, wetende dat terrasbezoek automatisch consumeren is. Ik ben benieuwd hoe iemand uit Marrakesh deze regel ervaart.
terug

de

gastvrijheid

van

winkeliers