Leiderschap

- 12 June 2018 door Edwin Timmers -

Een vriendin zit in de top van een groot bedrijf. Ze doet het stukje personeel. Haar beleidskeuzes hebben effect op een paar duizend werknemers onder haar. Pittig. Ik zit graag met haar in de kroeg.
Een vriend van me is filosoof en is gemarineerd in de marxistische theorie. Hij zou managers `kapo's van het kapitaal` kunnen noemen, maar meestal beheerst hij zich. Het is dan ook geen compliment, aangezien een kapo een gevangene in een nazikamp was die als taak had op de andere gevangenen toe te zien.

De vriendin zal haar positie en functie aan niemand in de kroeg openbaren. Als ernaar geïnformeerd wordt, zegt ze: “O, iets met personeel.” Hoeft ze ook niet te vertellen, want er is gespreksstof genoeg. En praten doe je nooit met haar alleen. Verhalen krijgen altijd maffe wendingen omdat ze iedereen binnen een straal van een paar meter bij het gesprek betrekt. Onlangs begon ze aan een opleiding Goed Bestuur op Nyenrode.

Sindsdien stuurt ze me geregeld teksten die daar als lesstof worden gebruikt of worden getipt voor verdere verdieping. Opvallend veel teksten hebben een zelfreflectiefunctie. Goed bestuur begint kennelijk bij een blik in de spiegel.

Ze weet dat mijn vriend de filosoof ook mij heeft gevoerd met op marxistische leest geschoeid leesvoer. Goed mogelijk dus dat ze mij ziet als een terugpratende spiegel, als de duistere kant van haar spiegelbeeld, de kant die nauwelijks zichtbaar is bij tl-licht tijdens het stiften van de lippen en het wetten van de bijl.

Enigszins gegeneerd stuurde ik haar een interview met filosoof des vaderlands René ten Bos waarin hij zijn mening geeft over managers en management. Hij zegt dingen als dit:

“Leiderschap is de natte droom van iedere manager. Maar die manager is gewoon een leidinggevende en een leidinggevende is geen leider. Eigenlijk is het heel duidelijk wat leiderschap is. De verwarring over dat begrip is ontstaan doordat leiderschapsliteratuur tegenwoordig is doorspekt met de weerzinwekkende positieve psychologie die uit Amerika is komen overwaaien. Je moet “jezelf vinden”, “in jezelf duiken” en “je zuivere kern zoeken”. Managers zitten voortdurend in de spiegel te kijken en zich af te vragen hoe het zit met hun integriteit en of ze wel authentiek zijn. Het leidt ertoe dat veel bestuurders en managers hartstikke narcistisch zijn. Ze hebben een coach en houden in een logboek bij hoe ze zich voelen. Ze zijn knettergek!”

Ik kan hier wel om lachen en zij ook, blijkens haar reactie. Toch vind ik dat ik me hiermee wel van mijn taak als de stem van de duistere kant van haar spiegelbeeld heb gekweten. Ik zie haar liever als iemand die iets met personeel doet. Ik zit liever met haar in de kroeg.
terug

een

blik

in de

spiegel