Miljonair worden

- 25 April 2018 door Edwin Timmers -

Het lijkt een cyclus. Eens in de zoveel tijd rammelt de deurbel en staat er een kind met een onbeduidend voorwerp in zijn hand voor de deur. Of je het voorwerp wil ruilen voor iets anders, liefst iets groters. Het theezakjesspel. Het idee erachter is hoe je van niks rijk kunt worden, een combinatie van kwajongensstreek - belletje trekken - en berekening. Wil je spel educatief duiden, noem dan het leren inzien van waarde.
Het kind voor de deur heeft een sachet latte machiato in poedervorm in zijn hand. "Het theezakjesspel," zegt de knul enigszins nerveus. Aan de andere kant van de straat treuzelt zijn vriendje met een step. Ik steek mijn hand op en hij groet schuchter terug. "Is dat een theezakje?" vraag ik. "Nee," antwoordt de jongen bij de deur. "Het was een theezakje. Ik ruilde het tegen dit." Ik vraag hem even geduld te hebben en loop naar de kast in de keuken. Mijn ogen glijden over de schappen vol voedingswaar.

Ik kan hem een doosje paracetamol meegeven, maar voorzie ondanks de waardevertienvoudiging problemen. Twee theezakjes misschien. Nee, wat flauw, want dan zou hij dubbel opnieuw moeten beginnen. Een blik bonen in tomatensaus dan? Of een oud t-shirt uit de vuilniszak met kleren voor de Zak van Max? Ik vind dat het iets moet toevoegen. Nadat ik hem iets gegeven heb, wil ik dat hij een stap dichter bij zijn eerste miljoen is. Misschien moet ik hem een verhaal geven.

Ik loop de gang in, groet de jongen en sprint de trap op naar zolder. Twee trappen zelfs. Achter een stapel stoelen staan ‘vroege werken’ van mijn zoon. Hij schilderde die een paar jaar geleden en bewaarde ze vanwege de panelen, die hij na opschuren opnieuw in de grondverf zal zetten om er een andere voorstelling op te schilderen. “Kill your idols,” noemt hij dat. De voorstelling die het paneel dat ik ga ruilen tegen die gore poederkoffie nu draagt is fraai, doch duidelijk een beginnerswerkje. Dat neemt echter niet weg dat vele interieurs er van zouden opknappen. En ja, dat zegt veel over het gemiddelde interieur.

De jongen kijkt wat zuur als ik hem het paneel overhandig. “Ik moet er iets over vertellen,” sus ik. “De man die dit schilderde, heeft komende week zijn eerste internationale tentoonstelling in Berlijn. Het werkje dat jij nu in handen hebt, is een studie voor het grootste werk van die tentoonstelling.” Het gezicht van de jongen klaart op, maar ontsiert tegelijk door vraagtekens rond zijn ogen. “Wat ik wil zeggen is dit: wees zuinig op dit kleine paneel, want bedenk dat de werken in Berlijn voor gemiddeld 50.000 euro worden verkocht. Dit paneel zal over zo’n tien jaar minstens drieduizend euro waard zijn.”

Het gezicht van de jongen straalt. Popelend houdt hij het paneel omhoog en steekt de duim van zijn andere hand richting zijn vriendje aan de andere kant van de straat. Dan betrekt plots zijn gezicht. “Maar waarom geeft u dit eigenlijk weg als het zoveel waard is?” Bullseye!

Ik buig me voorover. “Omdat ik verzot ben op jouw poederkoffie, verslaafd, zeg maar gerust,” fluister ik. “Helaas gebruikte ik vanmorgen het laatste zakje en morgen komt mijn loon pas binnen. Jongen, je beseft niet half wat dit zakje voor mij betekent.”
terug

kill

your

idols