Persoonlijke ontwikkeling

- 24 October 2018 door Edwin Timmers -

POP, veel bedrijven doen eraan. Michael Jackson op de werkvloer? Nee, helaas verwijst deze POP niet naar de muziekstijl van de bedrijfsband. POP is een afkorting die staat voor Persoonlijk Ontwikkelingsplan. Een eigenaardigheid die jaren geleden kwam aanwaaien onder het mom van sympathiek managen. Werknemers mogen niet verstarren; ze dienen zich te ontwikkelen, het liefst permanent. Dit kan absurde vormen aannemen.
Zelf heb ik nooit een persoonlijk ontwikkelingsplan gemaakt, dus ik moest het even opzoeken. Het schijnt een 'ontwikkelingscontract' tussen werkgever en werknemer te zijn. Dit biedt de werknemer de kans zich verder te ontwikkelen en geeft de werkgever de mogelijkheid in zijn beleid rekening te houden met de ambities van zijn werknemer.

Een vrouw had vorige week een POP-gesprek. Hoewel ze er geen zin in had, zette ze vooraf toch maar wat op papier. Ze opende het gesprek met haar directeur heel direct.

“Kijk,” zei ze. “Ik kan er wel omheen draaien, maar je zult er niet van opkijken als ik zeg dat ik niet de hele rest van mijn werkzame leven hier blijf werken.” De directeur schrok niet. “Zo sta ik er ook in,” reageerde hij. “Dit is ook niet mijn eindstation.” Vervolgens stelde de vrouw haar ontwikkelingsdoelen voor, vervat in een aantal cursussen en korte opleidingen, die vooral betrekking hebben op wat ze van plan is te gaan doen als ze haar huidige baan heeft opgezegd. De directeur draaide met zijn ogen als bewijs van creatieve, oplossingsgerichte denkarbeid. “Ik denk dat we het resultaat van die bijscholing ook nu al kunnen aanwenden. Dus doen, zou ik zeggen.” De ontwikkelingskosten neemt de werkgever op zich.

Als ik zoiets hoor betreur ik het dat ik zzp’er ben. Mijn POP zou het oprichten van een bedrijfsband omvatten; een cursus songschrijven het concrete doel en bedrijfsfeesten met live-muziek een prettig neveneffect.
terug

niet

mijn

eindstation