Podium

- 25 October 2018 door Edwin Timmers -

Snel eten en douchen om meteen daarop met de auto naar Utrecht te scheuren. Drie bands maakten hun opwachting in concertzaal De Helling. Aan haasten heb ik een broertje dood, maar voor deze bands heb ik het graag over. Bovendien is een van de drie al jaren mijn favoriet, zowel op plaat als op het podium.
Ik zag mijn favoriet al zo’n zeven keer. Elke keer zie ik weer iets nieuws. Een band vaker zien, geeft je de mogelijkheid om op andere dingen te letten. Dit keer lette ik op hun podiumpresentatie. Ik lette op het spel dat ze op de speelvloer spelen.

Ergens is een troon ook een podium. De troonrede is een live-performance van koning Willem-Alexander. Waarschijnlijk kan iedereen zich het beeld voor de geest halen. Willem-Alexander is geen klein ventje. Misschien kunnen we zelfs stellen dat hij een forse knaap is. Toch vind ik hem een klein ventje op de troon. Een snottig peutertje in de luie stoel van opa. Hij lijkt erin te verdwalen. In alles merk ik dat de koning zich niet op zijn gemak voelt op het podium dat de troon is. Precies dat maakt hem klein. Hij lijkt de neiging te willen verdwijnen niet te kunnen onderdrukken. Hij slinkt tijdens het voorlezen van de troonrede.

De podiumpresentatie van mijn favoriete band wordt gekenmerkt door een lichte onverschilligheid. Ze doen alsof ze eigenlijk helemaal niet graag op het podium staan, alsof het hen niks kan schelen. De bandleden maken gevatte opmerkingen waar de ironie vanaf druipt. Ze willen het doen voorkomen dat het puur toeval is dat zij op het podium staan en wij, het publiek, ervoor. Toch is dit geen toeval, en dat weten ze. Ze spelen namelijk in een prachtband en als ze op dreef zijn, is hun show een genot voor de ogen. Het punt is dat ze wel degelijk graag op het podium staan. Als ik goed kijk, zie ik hen genieten van de aandacht. In een roes van ophemelende aandacht verlaten ze het podium.

Het podium is de troon van de muzikant. Niemand plaatst zichzelf echter op een troon. Niemand geeft graag openlijk zijn wens toe om, gestationeerd op een vorstelijke zetel, als heerser te worden aanbeden. Het podium is de troon waarop elke muzikant graag zit, maar waarop geen enkele gezien wil worden.
terug

de

troon