Psycho op zolder

- 17 January 2018 door Edwin Timmers -

Wie Hitchcocks film Psycho ooit zag, herinnert zich ongetwijfeld het motel van de schizofrene Norman Bates. Ergens las ik dat de kelder van dat motel de onderbuik, dus de menselijke driften, symboliseert. De zolder zou staan voor het mensenhoofd, oftewel het verstand of de ratio.
Ik word dit jaar vijftig en merk steeds vaker dat ik mijn warrig hoofd op orde wil hebben. Keukenkastjes waarin allerhande is opgestapeld en waarvan meestal het onderste nodig is, maken me kriegel. De kliko is tegenwoordig snel vol. Weg met die overbodige troep. Het zal dan ook niemand verbazen dat ik momenteel de zolder opruim, iets wat ik trouwens altijd met plezier doe. Bovendien kan het leiden tot een love-boost.

De laatste opruimronde deed ik twee jaar geleden. Toen nam ik afscheid van veel schoolboeken. Het deel dat ik toen van de shredder redde, is dit keer weer gehalveerd. Zo wordt het langzaam steeds minder, als een vervagend geheugen. De zolder is sowieso een bergplaats voor herinneringen.

Gisteren stuitte ik op foto’s uit de begintijd van de relatie met de vrouw met wie ik nu, na ruim dertig jaar nog steeds ben. Daar stond ze, blakend fris, groef noch grief, de onschuld zelve. Geloof me, ik werd op slag weer verliefd. Eigenlijk wel jammer dat we ouder worden. Hoewel, de knapste ben ik zelf nooit geweest. Toch, en dat was nieuw gisteren, vond ik mezelf best toonbaar. Meer nog viel me mijn spottende blik op, tikje arrogant ook. Dat jij zo’n knappe kinderen hebt, zei iemand ooit tegen me. Een veelzeggende opmerking, vooral een compliment voor mijn partner.

Met de foto’s van mijn voormalige – sorry! – schoonheid in de hand liep ik naar mijn zoon die in bank hing en Netflix keek. “Kijk,” zei ik, hem de foto’s van zijn jonge mama onder de neus wrijvend. “Daarom noemen ze jou een knappe jongen.” Zijn vriendin, die naast hem op de bank zat, smolt zowat.

De zolder symboliseert de ratio, las ik dus ooit ergens. In de bovenste kamer huist het verstand, maar ook rusten en roesten er je herinneringen, blijkt. En die herinneringen werken door tot in je onderbuik, waar ze nog immer vlinders kunnen wekken. Een kelder hebben we niet en kunnen we dus ook missen. Want teveel vlinders kan deze ouder wordende man waarschijnlijk niet aan, dan gaat ie opruimen.
terug

in

de

bovenste

kamer