Raar spul op de vloer

- 20 June 2018 door Edwin Timmers -

Thuis hadden we lampenkappen van huid. Dat was zo, ik vroeg er niet op door. Sfeerverlichting. Punt.
Ik zat in de vierde klas (groep zes) van de basisschool. Mijn ouders hadden een abonnement op de leesmap. In de Nieuwe Revu zag ik een foto van een Hindoeïstische geestelijke die een groot formaat baksteen met een touw aan zijn piemel had hangen. Een onbegrijpelijk beeld voor een mannetje van mijn toenmalige leeftijd. Een andere keer las ik een verhaal over die ranzige nazi's. Kampartsen maakten lampenkappen van huid die ze bij wijze van experiment van Joden hadden gestroopt. Mijn wereld was klein en dat wou ik graag zo houden, besefte ik telkens na het lezen van de Nieuwe Revu. De wereld is totaal geschift. Pas later kreeg ik oog voor het vrouwelijk naakt dat opgang maakte in het tijdschrift.

Ik vroeg mijn moeder of onze lampenkampen ook van Jodenhuiden gemaakt waren. Ze schudde haar hoofd. "Nee joh, volgens mij zijn het koeienhuiden." Dit antwoord stelde me enigszins gerust. Stiekem rook ik aan de lampenkappen. Ze roken niet naar de kadavers die ik wel eens in de stallen achter ons huis zag.

Onorthodoxe bekleding: van de week dacht ik erover na en als vanzelf kwam ik uit bij de lampenkappen. Toch is in een huis zowat alles bekleed. In mijn jeugd lag zowat in elke huiskamer hoogpolige vloerbedekking. Tegenwoordig durft men gerust te kiezen voor een kale, gevlinderde betonvloer. De kilheid ervan neemt men weg middels vloerverwarming, een noviteit in mijn jeugd.

Zwolle krijgt een fietspad van gerecycled plastic, volgens de gemeente de eerste zogeheten PlasticRoad in de wereld. Dit mag ik wel. Wereldzeeën slibben dicht door plastic soep. Een oplossing is het wegvangen van die troep en samensmelten tot een wegdek. Zo blijft het zwerfvuil op zijn plaats.

De kroeg van Theater De Appel in Scheveningen had een vloer van gebakken klinkers. Dit theater begon lang geleden in een leegstaande paardentramremise. Ooit klapperden beslagen paardenhoeven over deze vloer. Tot voor kort tikten er vinnige naaldhakken van theaterliefhebbers die met een wijntje in de hand naar hun nisje liepen. Een paar jaar geleden sloot het theater – o schande – omdat de gemeente de subsidiekraan dichtdraaide. Misschien ligt er nu een andere vloer.

Op mijn veertiende was ik tegen alles. Volwassenen noemden me een echte puber, maar dat vond ik te gemakkelijk. Ik had gelijk en begreep niet dat zij dat niet zagen. Om mijn gelijk kracht bij te zetten beplakte ik een wand van mijn slaapkamer met krantenknipsels. Alle knipsels gingen over verzet en protest: van demonstraties tegen kruisrakketten tot aan berichten over revolutionaire bewegingen in Latijns-Amerikaanse landen.

Welke onorthodoxe wand- en vloerbekleding zal spoedig hip zijn? Zal gerecycled plastic aanstonds de huiskamer verfraaien? Of wanden beplakt met een vlechtwerk uit repen afgedankte autoband?

Sinds enige tijd experimenteren ontwerpers met leer uit plantaardig materiaal. De eerste plantaardige tassen zijn al verkrijgbaar. Lopen we binnenkort op kousenvoetjes over een vloer van bananenschillen?
terug

ik

was

tegen

alles!