Reizen

- 04 April 2018 door Edwin Timmers -

Als schrijver is Maarten 't Hart in goeden doen. Hij zegt het zelf in de Volkskrant. Wanneer de interviewer voorstelt om van zijn geld lekker te gaan reizen, zegt hij dat hij dat vreselijk vindt: "Ik weet niet waarom ik er zo'n afschuw van heb, maar het zit diep."
Vakantie is een soort reizen. Met de auto naar München en op de fiets er doorheen. Vakanties gaan me redelijk goed af en ik vier ze bovendien met best wel wat plezier. Toch stel ik me bij reizen wat anders voor. Op de fiets naar München bijvoorbeeld. Of met de benenwagen naar Cairo. Reizen zonder ongemakken is vakantie. Reizen is aankomen bij een grenspost gerund door semi-corrupte beambten met Kalasjnikovs. Dokken en doorrijden of hand op de knip en keren?

Een voormalig collega vertelde me dat ze nog steeds nerveus werd als ze terugdacht aan de terugreis per fiets vanuit het Midden-Oosten. Veel liet ze er niet over los, maar de angst in haar ogen spraken boekdelen. Vakantiestress weegt niet op tegen een reistrauma.

Een andere keer deelde ik mijn tijdelijke kantoor met een jonge consultant. Ze was net terug van een lange vakantie in Indonesië. Lijkt me een prachtig land, reageerde ik beleefd. Was het volgens haar ook. Toch had ze een ding niet moeten doen. Het bezoeken van een opiumkit, raadde ik. Het eten van rattenvlees op straat? Nee, schudde ze, o nee. Haar ogen glansden nattig. Met haar toenmalige vriend had ze een overnachting in de jungle gehad. Een georganiseerde overnachting in een hut boven in een boom. Overdag was het prachtig geweest. Maar ’s nachts! Nachtelijke geluiden hadden hen wakker gehouden. Nachtelijke geluiden bleek dan ook een eufemisme. Teringherrie, dat was het. Beesten schreeuwden om het hardst in de stikdonkere omgeving. Overal geritsel. Toen de zon opkwam renden ze half struikelend het woud uit. Ze vergat haar knuffel, maar durfde niet terug

Op de radio hoorde ik een korte reportage over Zadok Yehezkeli, een Israëlische onderzoeksjournalist, die in 2008 zwaargewond raakte door dezelfde Russische clusterbom op de Georgische stad Gori waardoor de Nederlandse journalist Stan Storimans overleed. Op sterven na dood bereikte Yehezkeli een Israëlisch hospitaal. Na een intensieve revalidatie besloot hij de wereld in te fietsen met één gezond been en een tweede dat nog maar op minder dan halve kracht functioneerde. In nog geen drie jaar doorkruiste hij Zuid-Korea, China, Japan, Afrika, de Himalaya, Amerika en Europa op een vouwfiets.

Ik voelde me een toerist na het aanhoren van Yehezkeli’s verhaal. Zou hij het levende bewijs zijn voor het verschil tussen een leven leiden en een leven consumeren?
terug

en

doorrijden