Slijtplekken

- 07 December 2017 door Edwin Timmers -

Het nieuwe is er alweer vanaf, maar daar wordt het niet slechter van. Twee jonge meiden doen samen met Esmee de bediening. Jaron staat in de keuken en loopt, als er even weinig te koken is, als een entertainer langs de tafeltjes van de lunchroom. Ze begonnen op het juiste moment op de juiste plek, zeggen sommigen. Anderen menen dat het de innemende gastvrijheid van het stel is. Feit is dat hun zaak na een bescheiden start steeds beter is gaan lopen. De uitbaters bewegen in hun tent als in een oude spijkerbroek. Het haperende begin lijkt vergeten.
Teveel nieuws in een te korte tijd. Jaron trok het niet. Gewend aan beslissen voor zichzelf ging hij met het starten van een lunchroom aan zichzelf voorbij, simpelweg omdat Esmee als compagnon het plan had bedacht. Als hij haar zag, draaiden zijn ogen op wit. Ze bedwelmde hem. Samen iets beginnen dat de grenzen van het bed zou overschrijden, was daarom, of misschien, niet heel verstandig. Maar goed, een verliefde heeft zijn verstand nu eenmaal niet paraat, hij bewaart het op een plank in de kelder.

Esmee ontpopte zich gaandeweg de verbouwing als een gedreven en behoorlijk dwangmatig ondernemer. Irritant, vond Jaron, hoogst irritant. Ruim een week voor de opening maakte hij kenbaar dat hij meer tijd voor zichzelf nodig had en vertrok naar zijn zus in Spanje. Tenminste, dat zei hij. In werkelijkheid keek hij hele dagen tv in zijn slaapkamer. Esmee sliep op een matje in de zaak of bij Karin, haar hartsvriendin, die wijs genoeg was om in dit stadium de haperende relatie onbesproken te laten.

De muren waren nog nat, de ogen van Esmee net droog. De twee meiden van de bediening waren de sterren van de opening en, zeker die dag, de stut voor hun werkgever. Een drukke dag, zelfs Jaron was nog even langs geweest. Hij had te weinig cool om de trots in zijn blik te maskeren. Esmee’s ogen lichtten kort op in haar vermoeide gezicht. Een kilo of tien lichaamsgewicht had ze aan de zaak afgestaan.

In een langdurige relatie kun je gemakkelijker onredelijk zijn. Domme dingen hebben relatief meer impact op verliefden in een prille relatie, maar zijn zo vergeven als ze samen tot aan de nek in de schulden zitten. De financiële afgrond als mediator.

Hard werken, weinig verdienen, een cliché dat nog waar is ook, ontdekte Esmee. Ze genoot ervan. Elke vrijdag liep Jaron binnen om de spullen voor de boekhouding op te halen. Zijn taak, vond hij, aangezien de zaak schraagde op zijn vermogen. Ze meden elkaar niet. Een gesprek over feiten –
het weer en het gasverbruik – heeft therapeutische kwaliteiten. Een oppervlak zonder diepte voelt veilig.

Jaron had een idee, meer niet. Verhuur de ruimte voor partijtjes op donderdag en vrijdag, nadat de laatste lunch is afgeruimd. Esmee pakte het op en het liep vrijwel meteen. Langzaam begon de naam van de lunchroom te zoemen. Mensen wilden er zijn. Tijdens een besloten kinderfeestje dat in een bacchanaal ontaarde, verkende een van de vaders zijn kansen bij Esmee. “Zijn bezopen vrouw zat op een kruk te slapen, zijn kinderen hadden van tafelkleden een hut gebouwd en zijn hand lag op mijn heup.” Jaron lachte. Het viel hem op dat het interieur zwoegde. De lak was van de scherpe randen, kinderhanden liepen over de muur. De weg naar herstel is met slijtplekken geplaveid.
terug

een

oppervak

zonder

diepte