Slik

- 13 January 2018 door Edwin Timmers -

Bij toeval hoorde ik enkele weken geleden een interview met Mies Bouwman. Deze grand dame, want dat is ze, van de Nederlandse televisie sprak haar frustratie uit over de programmas die ze op tv voorbij ziet komen. Het zit allemaal zo perfect in mekaar dat ik er geen ene moer meer aan vind! Zo luidde haar betoog. Ik werd getriggerd door haar felheid en zette mijnautoradio wat harder. Door de huidige digitale opname technieken en het eindeloos geknip en geplak zijn alle programma’s zo voorspelbaar geworden dat het ronduit saai is om er naar te kijken. Improviseren is iets wat blijkbaar niet meer in de vocabulaire van de programmamakers voorkomt. En warempel, wat mij betreft heeft Mies groot gelijk.
Ik schreef er al eerder een blog over, maar de stelling van Mies onderstreept mijn idee nog maar eens extra dat perfectie in wezen hartstikke saai is. Perfect gekapte dametjes die met hun gepoederde neuzen in de wind lopen zijn net zo zoutloos als een voorgekauwde maaltijd uit het bejaardenhuis. Als ondernemer geloof ik dan ook dat je het risico moet willen lopen van het toeval, het lot een beetje tarten is soms helemaal niet erg.

Zo vind ik het, zoals je waarschijnlijk al wel weet, harstikke leuk om naar muziek te luisteren van vinyl. Op de een of andere manier krijgt een album veel meer karakter als het op zo’n grote zwarte schijf staat dan wanneer ik het via Spotify via mijn mobieltje naar een Bluetooth luidspreker stream. De kraakjes, krasjes en ja, zelfs het soms overslaan van zo’n plaat neem ik op de koop toe. Gek, want juist in de jaren tachtig was dat de reden dat we massaal overstapten naar de CD. Tja, het kan verkeren!

Met een goed bord eten is het in feite niet veel anders. Van mij hoeven de wortels niet persé kaarsrecht te zijn en vind ik het absoluut geen probleem als ik de gangen uitgeserveerd krijg op allemaal verschillend servies. Sterker nog, geef mij maar een op houtskool gegaarde Biologische steak op een houten plank. Alleen wat peper en zout, rucola en een scheut goede olijfolie en ik geniet met volle teugen. De setting is in dit geval sober maar doeltreffend, het gaat om de smaak, niet om alle poespas eromheen. Basta!

Een interieur hoeft om dezelfde redenen als hierboven omschreven niet overdreven afgemeten te zijn. Er mag wat aan mankeren als je begrijpt wat ik bedoel. Perfectie is saai, ook als het je inrichting betreft. Een uitspanning met hoogglans gepolijste parketvloeren slaat in mijn ogen dan ook totaal de plank mis, om maar eens in dezelfde sferen te blijven. Het leidt alleen maar af van daar waar het allemaal om draait. Als je boenwas verkoopt, dan moet je natuurlijk ook een hoogglans versie kunnen tonen, is gastvrijheid echter jouw ding, dan is een hoogglans parketvloer een niet te onderschatte drempel voor je gasten.

Zo was ik enige tijd geleden voor een interieuradvies in een restaurant met onder andere zo’n prachtig glimmend geboende eikenhouten vloer. Wat mankeert er nou werkelijk aan onze uitstraling? Is het de inrichting of het hele interieur? Dat bleek al snel de hamvraag van de uitbaters. Het koppel werkte zich zo’n 80 uur in de week uit de naad, maar kon maar net het hoofd boven water houden. Nou is het best lastig om open te zijn tegen lieve mensen die hun ziel en zaligheid in de tent stoppen, maar vooruit, eerlijkheid duurt het langst en jullie vragen me om een advies waar je iets mee kunt, toch? De zaak is gewoon veel te netjes, stelde ik. Te netjes? Ja, echt veel te netjes. Door al het geboen, gepoets en de perfect op elkaar afgestemde kleuren van het servies, de kaarsjes, tot aan de lampenkappen aan toe, was het restaurant ronduit saai te noemen. Slik noemen de Engelsen zoiets, in dit geval verslikte ik me zonder 1 hap te hebben gegeten. Overigens viel er over de kaart en het eten niet te twisten. Een lik verf, maar vooral die bewustwording deed wonderen in de bistro van het stel. De knop ging om, de mojo is terug en de tent draait weer als een tierelier.

Hier en daar een foutje betekend dus absoluut niet meteen foute boel. Geloof me, ik heb het van mensen die het kunnen weten. Eerder hoorde ik Jamie Oliver, toch niet de minste in de horeca-business al zeggen dat ‘perfection dull’ is en nu had Mies exact dezelfde boodschap. Reden temeer om jezelf op je hoofd te krabben wanneer je net even iets te keurig kijkt. Vind of voel jij nou ook dat je misschien best eens wat meer spanning in je tent zou kunnen gebruiken. Neem dan vrijblijvend contact met me op voor een uitdagend gesprek. Fijne avond.
terug

vind

je

mojo

terug