Smullen

- 30 December 2017 door Edwin Timmers -

Weet je wat mooi is? Gemutste mensen, gestoken in dikke, lange jassen met hoog sluitende kragen, vanuit de kou een kroeg zien binnenstappen. Hoe ze zich, genietend van de warmte, de kou van zich af rillend, van hun winterkleed ontdoen. Het liefst zou ik ze weer naar buiten sturen om ze opnieuw te zien binnenkomen.
Buiten kou en binnen behaaglijk warm. Zou deze tegenstelling, samen met die van donker en licht, de kerstperiode haar genieterige karakter geven? Samen genieten van een overvloed aan spijzen in een jaargetijde waarin van oorsprong weinig voedsel van het land kwam. Samenzijn in een principieel eenzame tijd. Genieten is een bijzonder iets.

Ik lees graag en traag. Het trage heeft er mee te maken dat ik het liefst blijf hangen in passages die me verrukken. Sommige boeken leg ik weg voordat ik ze uit heb zodat er nog wat lekkers over is in tijden van schaarste. Muziek is ook al zoiets. Ook een lekker liedje glijdt voorbij. Je kunt niet blijven hangen in genieten. Hoe het zit met seks, mag je zelf invullen.

Pas zat ik met mijn vriendin, twee kinderen en de verkering van een van hen in een Gents restaurant. Spartaans interieur met een lichte retrotik aan het meubilair. Een fijne eettent die mijn zoon op zijn mobieltje vond toen we nog in een café zaten en begonnen te beseffen dat we echt nog wat moesten eten. Alberte, zo heet het restaurant, is een aardig stukje lopen vanaf het historische stadscentrum. Het bezoek was de wandeling door de regen echter meer dan waard.

We kregen een plek aan de bar waarachter twee koks vaardig, vlug en gedisciplineerd hun creaties op smaak brachten. Het volgen van hun precieze bewegingen was al een genot op zich. Een van de kinderen had eerder deze avond te kennen gegeven niet te willen snacken. Ze wou iets wat lijkt op een AGV-tje: aardappelen, groenten en vlees. Wat ze echter bij Alberte kreeg voorgeschoteld overtrof haar verwachtingen, simpelweg omdat ze zoiets nog nooit gegeten had.

We kozen voor zes kleine gangen, zes gerechtjes. Geloof me, zes keer raak. Elk gerecht zijn eigen smaakpalet met gewaagde bittertjes, verrassende scherpte, frisse zuren en bescheiden kruidige boventonen. Daarbij had elk gerecht een eigen samenstellingen van texturen, een spectrum aan bites. Zo mooi, telkens als de eerste hap van een nieuw spektakeltje in onze kelen weggleed, keken we elkaar met grote verwonderde ogen aan. “Wooow!”

Na het eerste gerecht dacht ik te niets meer te eten, zo graag wou ik de smaak die nog in mijn mond nagalmde behouden. Zo ging het telkens, bij elke gang opnieuw. Je kunt niet blijven hangen in genieten, zei ik net. Maar je kunt genietmomenten wel aan elkaar koppelen, leerde ik van de smaaktrein waarin Alberte mij mee op reis had genomen.

“En toen, en toen, en toen, en toen.” Iedereen kent het enthousiasme waarmee kleine kinderen over fantastische ervaringen vertellen. Zo liepen wij met zoemende buikjes terug naar het stadscentrum.
terug

en

toen

en

toen