Spelen in het park

- 09 May 2018 door Edwin Timmers -

Ten oosten van het centrum van Madrid ligt het Parque del Buen Retiro. Op een snoeihete dag als vandaag is het daar heerlijk toeven, vooral met een glas bier voor je snufferd op een schaduwrijk terras aan de wandelpromenade. De daaraan gelegen vijver weerspiegelt de kraakheldere blauwe lucht. Het loopt tegen zessen, schaduwen worden alweer wat langer en een briesje brengt wat verkoeling. Gloedvolle jazzklanken zwalken vanaf de promenade het terras op om daarna in de duistere diepte van het park te verwaaien.
Op enkele meters van het terras speelt een jongeman afwisselend op zijn trompet en zijn altsax mee met jazzklassiekers die hij middels zijn i-phone op een grote speaker afspeelt. De koffer op het natuurstenen wegdek voor hem ligt open; passanten die zijn kunst waarderen gooien er wat muntgeld in. Hij speelt goed en hoe langer hij speelt hoe meer zijn spel samenvloeit met de stemmingsvolle, melancholische jazz uit de speaker. Onverstoorbaar blaast de coole dertiger door.

Halflang, donkerblond krulhaar raakt het lichtgrijze t-shirt dat strak om zijn gespierde bovenlijf zit. De spiegelglazen van zijn zonnebril maken hem wellicht onweerstaanbaar, want zijn blik onpeilbaar. Tussen de vijver en de promenade staat een log gebeeldhouwd hekwerk in neoclassicistische stijl waarop een slanke jongedame zit. Haar blik is onafgebroken op de muzikant gericht. Het briesje speelt met haar lange blonde haar. Een zoete glimlach plooit haar felrood gestifte lippen.

Hij lijkt vooral voor haar te spelen en zij lijkt het zo te begrijpen. Zouden ze samen vanaf zijn appartement verderop in de stad naar het park vertrokken zijn? Zijn spel speelt met het gemoed van alle mensen op het terras, er wordt nauwelijks nog een woord gesproken. Zijn begintonen op de trompet worden gaandeweg steeds zachter, ijler, alsof zijn adem het zuchtje wind tot meedeinen verleidt. Steeds meer passanten grijpen in hun zakken voor wat muntgeld. Een peuter danst zijn eerste pasjes voor een trots lachend ouderpaar.

De jongedame staat op en opent haar schoudertasje. Ze loopt naar de muzikant die onverstoorbaar doorspeelt en zijn saxofoon meebeweegt met de gracieuze lichte kniebuiging die zij maakt als ze een muntstuk in de koffer gooit. Ze draait zich om, gooit haar haar met een zwenking van haar hoofd op haar rug en loopt van hem weg. Haar billen brengen een subtiele laatste groet op de choreografie die haar voeten op hoge hakken in wandelpas dansen.
terug

een

subtiele

billen

groet