Spiegeltje spiegeltje op de grond

- 22 June 2017 door Edwin Timmers -

Het is heel simpel: ik doe het gazon en mijn vriendin de rest van de tuin. Soms sproei ik per ongelijk op haar planten. Dat is dan zo.
Onze tuin ziet er goed uit. Alles bloeit en wat niet bloeit, bloeide. Onze tuin ziet er goed uit, met uitzondering van de grasmat. De grasmat is dan ook een spiegel van de geest. Dat zit zo.

Maart jongstleden scharrelde mijn gemoed met de kippen. Ik at en dronk en dat was dat. In maart stijgt de temperatuur, tijd om de grond onder het gazon te bemesten en de zuurgraad ervan met kalk te verhogen. Dit verhoogt de kans op een groene grasmat in de lente. Ik verzuimde echter. Mijn hoofd stond er niet naar. Nou, ik heb het geweten.

De zon van de afgelopen weken gaf mijn mat de genadeslag. De om en nabij vierentwintig vierkante meter gras vlekt als een ouder wordende huid. Algehele verdorring met krimpende eilandjes groen. Maaien hoeft niet meer, de grasmaaier roest uit protest. De huidige abominabele toestand van ons gazon spiegelt mijn geestesgesteldheid van maart. Het is reeds juni: de spiegel komt langzaam op dreef.

Het gazon is een mooie metafoor voor de maatschappij. Een stralend groene grasmat van gekortwiekte grassprieten kun je zien als metafoor voor een samenleving van brave burgers onder de knoet gehouden door een kerk of paternalistische overheid. Alle grassprieten lijken op elkaar en mocht er een zijn die z’n kop te hoog boven de andere uitsteekt, dan wordt die onthoofd – de grasmaaier heeft het monopolie op geweld. In het licht van deze metafoor duidt de huidige toestand van mijn grasmat op een maatschappij in verval. Hoe dit tij te keren?

Vanuit een tuinstoel zit ik mijn gras te bekijken. Ik kan niet zeggen dat ik in paniek ben. Wel erger ik me, vooral aan mezelf. Mijn ideaal is een groen gazon, maar ik krijg het niet voor elkaar. Zo laat ik dus mijn ogen over het gras gaan. En plots zie ik het. Eureka!

Tussen de bruine, gele en lichtgroene sprieten zie ik hele kleine gele bloemetjes. Ik laat me vanuit de stoel op de mat zakken om ze eens goed te bekijken. Grappige kleine bloemetjes die het overduidelijk naar de zin hebben. Wist u dat de bloem in de dichtkunst van de negentiende eeuw een metafoor is voor de vruchten van de geest? Wat is een vrucht van de geest? Gedichten, schilderijen, beeldhouwwerken: allemaal vruchten van de geest.

Verderop zie ik blauw-witte viooltjes. Kruipend over het gazon ontdek ik minstens tien andere plantensoorten. De natuur bekommert zich niet om een wegkwijnende grasmat, ze komt met creatieve alternatieven. Ik word er vrolijk van. De grasmat is dus evengoed een spiegel voor de geest.

Laissez-faire is het nieuwe tuinieren!
terug

verder

willen

kijken