Stappenteller

- 13 July 2018 door Edwin Timmers -

"Zo opwindend," zei ze met rondschietende oogjes. "Als mijn vriend na het trimmen onder de douche staat, ga ik altijd even stiekem kijken. Deur op een kiertje. Het silhouet van zijn natte naakte lijf achter die matglazen wand vind ik zo ontzettend opwindend."


Het gebeurt dat mensen opeens heel openhartig worden. Deze keer schrok ik ervan. Haar fantasieën sloegen als een bliksem over in mijn brein. Voor mijn geestesoog stond zij achter die matglazen wand met hoge stem een zomers liedje te zingen. Een weinig constructieve fantasie als je probeert uit te leggen hoe je een laptop formatteert. Dus ik zei: "Waarom trimt je vriend?"

Gelijk was de hitte uit het gesprek. Het matglazen wandje werd zwart. “Nou,” hakkelde ze. “Nou, euh, hij heeft een stappenteller. Precies dezelfde als ik heb.”

Ze had hem een keer – voor de grap – met een vinger in zijn buikje geprikt nadat ze terugkwam van een avondwandeling. Ze was gaan lopen om haar target van de dagelijkse 10.000 stappen te halen. Het prikje in zijn buik zag hij als een aansporing om zichzelf ook targets te stellen. Maar niet meteen. Eerst moest hij nog wat betrapt grommen. Hij draaide zich die avond zonder een kus op zijn zij. Een dag later zette hij zijn eerste verplichte stapjes.

“Lief, dat hij zoiets voor jou doet,” zei ik, terwijl de laptop kraakte. Ze knikte en staarde beteuterd naar het scherm. “Lief inderdaad, maar ik vrees dat hij het niet voor mij doet.”

terug

eerste

verplichte

stapjes