Tapas proppen

- 08 May 2018 door Edwin Timmers -

Een deur die wijd open staat, is dat gastvrijheid?
Vijfentwintig jaar geleden liepen mijn vriendin en ik op klaarlichte dag een bar binnen ergens in Spanje. Het interieur was volstrekt anders dan we thuis gewend waren. Veel tegelwerk, waardoor het vanwege galm rumoeriger wordt en waardoor het dus drukker lijkt omdat het geluid verdubbelt, net zoals het drukker lijkt als er spiegels in een ruimte hangen. Geen hoekje was onbelicht en bovendien kwam het licht van tl-buizen, wat een niets verhullende uitwerking heeft. Toch zette de sfeer zich als prettig in mijn hoofd vast.

Een deel van de lange bar achterin was vitrine waarin een scala aan hapjes lag te glanzen. Deze hapjes bleken tapas te heten. We namen plaats aan een tafeltje en bestelden bier en tapas. Zo zaten, dronken en aten we. Het was goed.

Vorige week bezochten we Spanje voor de tweede keer, Madrid dit keer. Graag wilden we opnieuw genieten in een tapasbar. We dachten er een gevonden te hebben. Vergelijkbaar interieur en belichting. Helaas hield een personeelslid ons tegen bij de deur. Te druk, maar even verderop zat een tapasbar van dezelfde eigenaar. Ook druk, maar veel groter en dus plek zat. Verwachtingsvol stapten we er een minuut later binnen. Meteen knaagde er iets.

Het bleek een hyperefficiënte vreetschuur te zijn waar je voor relatief weinig geld zo snel mogelijk je pens diende vol te proppen. Het eerste wat de man achter de bar vroeg, was met hoeveel personen we waren. De tweede vraag betrof de grootte van het glas bier.

Hij zette twee bescheiden pinten voor onze neus en kwakte een paar tellen later een joekel van een bord met belegde stukjes stokbrood op de bar. Over de berg voer was willekeurig een zoet-pittige saus gespoten. Mijn maag protesteerde meteen. “Hier word ik niet gelukkig van,” zei mijn vriendin beteuterd. Ze wenkte de barman en vertelde hem met een snik in haar stem dat ze dit eten niet wou. “Okay,” reageerde hij onaangedaan professioneel. “But it is good. And it’s free.” De bijna-tranen van mijn vriendin – begrijpelijk omdat een al te romantische tapas-illusie verkruimelde – misten hun effect niet op de barman. Hij stelde een nieuw, bescheidener bord samen.

Uit fatsoen aten we dit bord op een paar stukjes stokbrood na leeg. Hierna betaalden we vijf euro voor de twee glazen bier en liepen opgelucht naar buiten. Gastvrijheid is meer dan vreten uit een trog.
terug

een

prettige

sfeer