Terrasje pakken

- 23 August 2017 door Edwin Timmers -

Als ik heel eerlijk ben, vind ik er geen reet aan: een terrasje pakken. Mensen kijken? Mwah. Kan ook in een tijdschrift. Wel vermaak ik me opperbest met het turen naar mensengedrag. En van alle gedrag het liefst naar flirten en verleiden. Zien hoe mensen voor elkaar smelten, hoe gezichten steeds zachter worden. Of juist zien dat alle pogingen van het verlangde object glijden als waterdruppels van een eend.
Ook aardig om te zien is hoe sommige mensen zich menen te moeten gedragen naar het beeld dat ze van het evenement hebben. Neem theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Sommige mensen denken dat ze zichzelf voor die gelegenheid een extraverte houding moeten aanmeten. Uitbundig lachen met het hoofd in de nek onder begeleiding van weidse armgebaren. Net iets te indringend en geïnteresseerd naar een gesprekspartner kijken; het hoofd een beetje schuin, bevestigend knikkend en een glaasje Prosecco, losjes geklemd tussen duim en wijsvinger, op liphoogte, af en toe gesofisticeerd nippend. Mooi, hoewel flirten mooier is.

Als ik op een terras ga zitten, wil ik praten of gesprekken van anderen horen. Als er niks te bepraten is, kan ik net zo goed thuis voor de buis of in een boek kruipen. Stel je eens voor hoeveel er bepraat wordt op een overvol terras. En alle woorden vervluchtigen, na sluitingstijd kun je ze niet bij elkaar vegen en is de lucht er niet viezer van geworden. Wel bewaart het geheugen flarden. Vraag me niet hoe dat kan.

Onlangs hoorde ik een vrouw achter me zeggen: “Wegens omstandigheden gesloten. Dat vind ik nou zo’n domme uitdrukking.” Ik hoefde me niet om te draaien om het gesprek te volgen. Na een korte, vrij pittige discussie met haar tafelgenoot kwam het hoge woord er uit. De vrouw moest altijd bijna huilen als ze de uitdrukking las. Ze werd er op z’n minst een beetje gestrest van. “Als er omstandigheden zijn, is er eigenlijk altijd iemand dood,” zei ze.

Ik noemde net theaterfestival Boulevard in Den Bosch al. Welnu, dat is reeds begonnen. Ik heb kaarten voor een zevental voorstellingen. Tussen de voorstellingen door, zal ik me geregeld naar de Parade begeven om daar op een van de terrassen een paar pinten te pakken met vrienden en misschien wel met u, waarde lezer. Ik ben te herkennen aan een licht- of donkerblauwe polo.

De Parade is het met flinke platanen omzoomde plein naast de Sint-Janskathedraal. Tijdens het festival is het daar een feest voor de zintuigen vanwege lekker eten en drinken, muziek, straattheater, praatgrage mensen en een zinnenprikkelende aankleding, waarop duidelijk niet beknibbelt wordt. Op een warme dag na zonsondergang kan ik iedereen de terrassen daar aanbevelen. Tja, misschien moet ik nog eerlijker zijn en gewoon toegeven dat ik best graag een terrasje pak.
terug

af

en

toe

gesofisticeerd