Track & Trace

- 10 January 2018 door Edwin Timmers -

Lekker televisie kijken met de hele familie op een uitpuilende bank. Soms een uitzending van VPRO's Tegenlicht en soms, doorgaans al even ongemakkelijk, een aflevering van Black Mirror, een serie van losstaande verhalen op Netflix. Het staartje van de opvoeding van onze al een heel eind uitgevlogen kinderen doen we voor de beeldbuis.
Black Mirror is een serie waarin de invloed van de techniek op het mensenleven in de toekomst wordt verkend. Science fiction die telkens weer minder vreemd is dan je vooraf verwacht. Twee afleveringen van de nieuwe reeks zag ik reeds. Allebei goed.

In de eerste speelt een al even slimme als rücksichtslose robothond een hoofdrol. Heel eng allemaal. Maar eigenlijk gaat het erover wat er gebeurt als beveiligingssystemen omslaan in bedreigingssystemen. De robothonden bewaken simpelweg te goed. Bovendien zijn ze toegerust met een beangstigend track-and-tracesysteem.

De tweede aflevering die we keken, gaat letterlijk over een track-and-tracesysteem. Hoofdrol is een alleenstaande moeder, die, zoals men tegenwoordig zegt, ‘overbezorgd’ is. Om te voorkomen dat haar peuter iets overkomt, laat ze een chip in het hoofd van het kindje plaatsen die haar in staat stelt door de ogen van haar peuter mee te kijken. Klinkt vaag en onwaarschijnlijk, maar het is erg overtuigend gefilmd. Door de chip is sowieso altijd duidelijk waar het kind zich bevindt. Dit laatste is nu al mogelijk en dat is niet altijd fijn.

Een jonge meid vertelde een paar dagen terug dat haar moeder haar volgde als ze uitging. Zolang ze haar mobiel op zak had, wist moeder waar ze was. Soms wou ze langer van huis dan haar ouders okay vonden. Ze zorgde er dan voor dat ze op de afgesproken tijd thuis was, legde haar mobiel in haar eigen bed en vertrok weer. Iedereen blij.

Mijn vriendin herkende zich in dat verhaal. Thuis kende ze een min of meer vaste tijd waarop ze binnen moest zijn. Daar hield ze zich aan. Op de gewenste tijd tikte ze op de slaapkamerdeur van haar ouders, zei dat ze thuis was en … vertrok weer.

Track and trace via je mobieltje is ook gemakkelijk in relaties. Iemand vertelde me vandaag dat zijn vriend en diens vrouw altijd van elkaar wisten waar ze waren. Handig om te weten of je al kunt gaan eten of dat je beter nog een paar minuten kunt wachten. Ook handig als je elkaar niet helemaal vertrouwt. Zij vertrouwde hem in ieder geval niet.

Hij zou eigenlijk al thuis zijn. Later dan half twee zou het niet gaan worden. Het was reeds drie uur. Ze kroop uit bed, trok wat kleren aan en zette haar mobieltje op de traceerstand. Het was even zoeken, maar ze vond hem. Met een mooie, doch vreemde, gehurkte dame tegen zich aan en zijn broek op zijn knieën. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met een track-and-tracesysteem.
terug

joehoe

ik

ben

thuis