Tuinseks

- 01 February 2018 door Edwin Timmers -

Mooi zo, een deel van de schutting in de tuin wankelt. Twee palen legden het af tegen de woeste wind. Ze braken doormidden. Nu waait zo'n zes meter van de houten wand met alle winden mee. Het is een opportunistische overlever, die perceelafscheiding van mij. Natuurlijk ga ik het gammele deel niet vervangen. Wel ga ik een oplossing bedenken. Ik bedenk graag oplossingen.
In de winter ligt de tuin op apegapen. Er is voorlopig weinig in aan te harken. Soms is dat vervelend, want dan spui ik mijn overtollige energie op sociale media. Dan probeer ik daar de slimmerik uit te hangen.

Ongetwijfeld heeft iemand u ooit verteld over het bestaan van micro-organismen. Algen en schimmels en ander kleins. Ik ben ervan gaan houden. Ze eten gevallen blad op en verteren takken. Een stel van die kleine levende wezens heeft de twee palen van mijn schutting verzwakt op een punt waar ze er het gemakkelijkst bij kunnen en waar de omstandigheden optimaal zijn. Micro-organismen kennen het onderscheid tussen een tak en een paal niet. Ze eten hout. Ik waardeer hun werk en ik denk dat tuincentra hetzelfde doen.

Op sociale media hoef je niet slim te doen over micro-organismen. Wel kun je er aanhaken bij de actualiteit, hoewel daarover meestal behoorlijk hysterisch gedaan wordt. Veel lieden hoppen van hype naar hype volgens de tactiek van de verschroeide aarde.

Mannen die plots heel wuft de kant van vrouwen kiezen in de huidige discussie over ongewenste handtastelijkheden en erger. Het zijn wolven in schaapskleren. Of mannen die zich aangetast voelen in hun mannelijkheid, een gevoel waar biermerken mee aan de haal zijn gegaan in hun reclamecampagnes. Dieren vangen en slachten en baarden laten groeien en brullen als een leeuw en rondrennen in de blote bast en vervolgens barbecueën en een suf biertje drinken. Grappenmakers. Ik houd trouwens niet van barbecueën. Doe mij maar een merkloze friet met.

Seks is een mooie bezigheid. Een feest voor de zintuigen. Gewenste seks bestaat, dat wordt nog wel eens vergeten. Zijn er mensen die zich bewust zijn van het spel van de handen tijdens seks? Handen beschikken over tast. Net als over micro-organismen kan ik me verwonderen over de tast. Iemand een hand geven is geen seks, maar je voelt wel iets. Aftasten. Mensen zijn in staat om iets af te tasten zonder hun handen te gebruiken. Tot zover over seks.

Aftasten is onmogelijk op sociale media. Een boutade. Sociale media vragen altijd om een offer: je levert er iets bij in en niemand wordt er beter van. Gisteren verwonderde ik me er over sportkleding van rekbare stof. Het mensenlichaam zit erin als gegoten. Lichaamsvormen komen er, hoewel enigszins geplet, goed in uit. Mannen met een geprononceerde bobbel in hun broek. De slachtgrage typeclub op een sociaal platvorm beoordeelde mij als pervers. Ik ben me bewust van het genot dat mijn zintuigen me schenken. Ik voel graag aan dingen en ik kijk graag naar dingen. Als mensen bereid zijn om ook in de winter in kleding van badmodestof over straat te gaan, keur ik dat niet af. Ik kijk graag naar vormen. Ik betast ze met mijn ogen.

En nu loop ik naar mijn tuinschuurtje voor een schep. Ik ga mijn schutting redden. De geknakte palen graaf ik vrij om plaats te maken voor nieuwe palen die ik tegen de oude plaats en erop vast schroef. Dat is de oplossing. De gaten graaf ik dieper dan nodig is, want ik moet er mijn overtollige energie in kwijt. Als die energie er helemaal in zit, gooi ik snel het gat dicht en drink ik een suf biertje terwijl ik mijn schouderspieren laat rollen.
terug

wolven

in

schaapskleren