Tuinwinkel

- 23 May 2018 door Edwin Timmers -

Voor onder de pergola, waaroverheen in de zomer zich een druivenstruik tot plantaardige parasol ontvouwt, wil ik een prikkabel met lampjes. Een tuinwinkel vlakbij heeft er een in het assortiment.
Een enorme tuinwinkel, die vanwege het vele groen eromheen een lust voor het oog is. Ik rijd de parkeerplaats op en zwelg. De late lente blijkt een prachtig moment voor een bezoek; een af te raden moment voor wie graag de hand op de knip houdt.

Als ik de winkel binnenstap, pakt de sfeervolle inrichting me meteen in. Bloeiende planten spreken me verleidelijk aan, het ritme van de duizenden, ordelijk opgetaste bloempotten spoort aan tot het maken van danspasjes achter het groot formaat winkelkar. Inderdaad, er is veel plek in die kar. Ik moet op mijn hoede zijn.

Alle planten hebben een naam. De neiging deze namen te onthouden kan ik maar net onderdrukken.
Campanula, Fuchsia, Geranium, Helleborus, Lupine, Maagdenpalm, Prikkabel, Prikkabel, Prikkabel. Ik ben hier voor een prikkabel, maar kan er ook terecht voor een charmant gedecoreerd theeservies, houten stoeltjes en zelfs kunstbloemen.

De prijzen van al het moois vallen me niet mee. Deze constatering doet me beseffen dat ik nog spoor. Een bak met blokjes was in duizend geuren doet een laatste poging mijn hoofd op hol te brengen en mijn pinpas alvast op te warmen. Maar ik houd stand. Bijna, want een zak met zeventig liter tuinaarde kan ik echt niet laten staan. Prachtige aarde.

De kassajuffrouw kent de twinkeling in de ogen van haar klanten en lacht schalks. Ik gooi de zak met aarde op mijn rechterschouder en wandel verlicht naar de auto, mezelf ondertussen vergapend aan de diversiteit aan bomen op de parkeerplaats, waarvan sommige in bloei. Thuis ontdek ik dat ik vergat waarvoor ik ging.
terug

waar

kwam

ik

voor?