Vaderdag revival

- 27 June 2018 door Edwin Timmers -

Een paar jaar geleden verzocht ik mijn dochter en oudste zoon om alsjeblieft niks meer voor Vaderdag te doen. Ik wilde het niet meer, ik was het beu, die opgelegde flauwekul. Iedereen doet er altijd moeilijk over en niemand gooit de handdoek in de ring. Al die dagen. Basta. Hoewel ik moet toegeven dat ik graag eens een kaartje van een stille aanbidder zou willen ontvangen op Valentijnsdag. Maar dat is valse hoop, houd ik mezelf voor. Noem me realistisch op dit vlak, of noem me afgestompt, wat in deze context hetzelfde is.
Vorig jaar trok Vaderdag ongemerkt aan mijn neus voorbij. Geen handjes, kusjes of uitgebreide brunch. Niks. Gewoon wakker worden, knorren en koffie drinken. De dag uitzitten. Dit jaar gebeurde hetzelfde op de grote dag zelf. Maar de punt van het staartje van deze heuglijke dag sloeg geheel onverwacht toch nog in mijn gezicht.

Vandaag had de postbode een pastelgroene brief voor mij. Zou dit dan toch die vurig verlangde Valentijnskaart zijn? Enigszins vertraagd weliswaar. Misschien klem gezeten tussen de raderen van de sorteermachine. Wie aanbidt mij op dit late levensuur?

Afijn, vorige week zondag leek Vaderdag aanvankelijk dus opnieuw aan mij voorbij te trekken. Mijn dochter sliep uit in Maastricht en toen ik het bed uitrolde, was mijn zoon al onderweg naar een vernissage van kunstenaar Kim Hospers. Een goed alternatief, vond ik. De ochtend van de dag erna komt hij de trap afgestormd en geeft me vanuit het niets een pakje. “Sokken?” vroeg ik hem. “Kijk nou maar,” maande hij. Het is een beeldje dat Hospers in serie maakte. Een aardenwerken beeldje, gedoopt in gips en beklad met goudstift. Een prikkelende symbiose van klassieke kunst en straattaal. Mooi! Sowieso het eerste echte kunstwerk hier in huis. Vaderdag in de rebound.

Vandaag dus die brief. Snel opende ik de pastelgroene enveloppe. Daarin een fullcolour kaart met voorop deze tekst: “You are a great dad, I mean, look at me.” Weliswaar niet anoniem, want mijn dochter, maar toch een aanbidder, zij het een bijzonder ironische. De tekst aan de binnenzijde verraad scherpzinnigheid: met een soepele pen word ik gloedvol bespot. Heerlijk. Ze hebben me door. Vaderdag in de rebound, the sequel.

En zo beleefde ik, na het afschaffen van Vaderdag, dit jaar de mooiste Vaderdag ooit. Ik overweeg serieus om kerst en zo ook af te schaffen. Wordt dat misschien ook nog eens iets.
terug

een

aanbidder