Vetluis 5

- 14 July 2017 door Edwin Timmers -

Schuifelend op zijn nieuwe pantoffels rolt Jacques de stretcher naar achter. Het ding slaapt nog niet eens zo slecht. Als hij maar niet teveel woelt, want het kraken van de veren maakt hem woedend.
Aantrekkelijker vindt hij zichzelf niet nu zijn buik is geslonken. Hij trekt de licht doorregen massa met beide handen omhoog en laat dan los. Zijn borsten lillen. “Rustig aan,” zegt hij tegen zichzelf bij het opbrengen van tandpasta op de borstel. Voordat hij het ding op zijn tanden zet, kijkt hij zichzelf in de ogen. “Puh,” smaalt hij tegen zijn spiegelbeeld.

Neel heeft een handdoek op rand van de wasbak klaargelegd. Op de handdoek een briefje met Neels handschrift: “Voor wat hoort wat! Wil je de toog poetsen? Poets en doek ligt in kast onder spiegel. En kijk je even achter de gokkast. Volgens mij zit daar een muis te broeden. Brrr. Lucy is er om drie. Ik ben met Bes naar de stad zoals je weet. Groetjes Neel”

Bes is Bernice, een vriendin die graag wil dat Neel haar kroeg verkoopt zodat ze wat meer van het leven kan gaan genieten. Gemakkelijke praat, vindt Jacques. Bernice mijdt hem als de pest. Verstandig, vindt hij.

Zijn overhemd is nieuw, hij kocht het gisteren. Lichtblauw staat hem goed, beter nog met zijn bruine kop erboven. De wandelingen rondom de vijver in het park doen hem goed. De avondzon scrubt de vermoeide roest van zijn mottige tronie. Zijn glimlach polijst de groeven en zijn schouders hebben hun werk als sokkel voor het zware hoofd hervat. “Vanavond zeven rondjes!”

“Don’t you know that she is,” zingt de radio. “Some kind of wonderfull. Yeah yeah yeah,” loeit Jacques, wetende dat de ‘yeah yeah yeah’ te vroeg is, maar te lekker om te laten. Grand Funk Railroad klonk toen hij op de tafel sprong. Met gespreide armen blèrde hij hun liedje naar het blozende snoetje van Noor die aan de tafel zat. Van een overmaat aan aandacht werd ze altijd opnieuw een bleue meid, onpeilbaar aantrekkelijk, vond hij. Die tijd is voorbij, de tijd van teveel aandacht. Hoe pak je zoiets weer op, vraagt hij zich af. Hij lacht om een maffe interruptie van Dolf enige tijd geleden. Jacques was in gesprek met Janine over hoe een hond op te voeden. Dolf had zijn kin in de lucht geheven en opvallend nadenkend gekeken voordat hij inbrak: “Een film zonder seks kan eigenlijk best boeiend zijn.”
“Hoe bedoel je,” vroeg Janine.
“Anderhalf uur gekeuvel, af en toe wat drama, erge gebeurtenissen. Ja, als dat goed gedaan wordt is dat goed te doen.”
“En dat weet je nu?” verbaasde Janine zich.
“Ja. Dat viel me ineens op.”
“Jaren achtereen aan de bar zitten zonder seks kan ook best boeiend zijn, als het goed verteld wordt, ” spotte Jacques.
Dolf lachte.
“Hoort toch een beetje bij het leven hè,” gaat Jacques verder, “seks en zijn tegenhanger. Net als het vasthouden van een baby. Kun jij het je voorstellen dat wij hier in de toekomst met een baby aan de bar zitten? Een potje babyvoeding leeg lepelen, de temperatuur van de prut checken met onze lippen.”
Dolf trok de kam uit zijn achterzak: “Dat kan ik me niet voorstellen.”

De toog glanst, goeie poets. Pauze. Jacques maakt zich een kop koffie en gooit er een scheutje whisky bij. Hij neemt kop en schotel in de hand, leunt tegen de kast onder de spiegel en kijkt de kroeg rond. Niets is hem vreemd. Behendig kruipt een muis zijn route tegen de gokkast omhoog en wil over de lambrisering richting de toiletten schieten. Jacques haalt het kopje van zijn lippen en zet het met een tik terug op de schotel. De muis schrikt en rent dezelfde weg terug om weer achter de gokkast te verdwijnen. Telefoon.

Jacques steekt zijn hand diep in de zak van zijn pantalon en haal er met een ruk zijn trillende mobieltje uit. Het ding glipt uit zijn hand en kaatst via de tapkraan op de houten vloer bij zijn voeten. “Verdomme!” Het ding verroert zich niet. Het nummer van de koeriersdienst sterft weg in het display.

Jacques raapt het ding van de vloer en beroert het scherm.
“Ja, Jacques hier. Hoi. Je probeerde me te bellen.”
Een minuut lang zegt hij ja tegen het ding. Dan een nee.
“Dat zat zo. Mijn vrouw is me even beu. Nee. Dat is niet structureel. Twee, nee, drie keer sliep ik in die auto.”
Weer een minuut lang zegt hij met korte intervallen ja tegen het apparaat. In zijn ooghoek ziet hij het snuitje van de muis vanachter de gokkast tevoorschijn komen.
“Dat meen je niet! Neeeeee! Wat? Nee. Dat meen je niet!”
Een halve minuut van langgerekte nee’s volgt.
“Zo erg kan het toch niet zijn, een keer overnachten in de bus? Ik bedoel drie. Wacht! Niet ophangen!”
Jacques haalt het mobieltje van zijn oor en kijkt op het display. De muis trippelt over de knoppen van de gokkast. “Verdomme,” brult hij, en haalt uit. Knak! Het mobieltje spat uit elkaar tegen de glasplaat van het gokmeubel. “Verdomme! Verdomme!”

De glasplaat heeft een ster. De batterij van de telefoon ligt naast het lijfje van de muis op de vloer. Het hoofdje ligt op de lambrisering. Jacques loopt naar de bar en schenkt zich een whisky in. Pauze.

klik hier voor vetluis 4
terug

yeah

yeah

yeah