Via de keuken naar binnen

- 19 April 2018 door Edwin Timmers -

Ik hou niet van koken en waarschijnlijk kijk ik daarom nooit naar kookprogramma's (met uitzondering van het koken in nachtelijke Tel Sell-uitzendingen). Wel waardeer ik het werk van koks. Je moet het maar aandurven: jezelf bewijzen op het volstrekt subjectieve vlak van de smaakbeleving. Een kok deinst er niet voor terug om zich kwetsbaar op te stellen. Hoon en misprijzen beloeren hem permanent. Een pepertje of snufje zout op de verkeerde plek en hij is nat.
Onlangs las ik een recensie over Goed Volk, een serie van acht documentaires waarin kok Jeroen Meus gaat koken in meer of minder gesloten gemeenschappen. Was de recensent niet zo laaiend enthousiast geweest, dan had ik niet gekeken. Inmiddels zag ik drie afleveringen, waarvan twee prachtig en de derde, over vier vrijgezelle broers die samen een huishouden runnen in het ouderlijk huis, ronduit schitterend.

Jeroen Meus, kok en voormalig restauranthouder, is een prettige tv-persoonlijkheid die past in een uitdijende club van innemende tv-makers (die opvallend vaak voor de VPRO werken). Niet opdringerig, niet vooringenomen, wel geïnteresseerd en respectvol kritisch.

Meus gebruikt de keuken als ingang tot gemeenschappen die we meestal alleen van de buitenkant zien. Voor de recentste uitzending draaide hij mee in het vreemdelingenlegioen, een officieel onderdeel van het Franse leger waarvan ik een duistere indruk had. Meus kreeg het voor elkaar sympathie te genereren voor alle rekruten, stuk voor stuk levensworstelaars. Bijna werd het emotie-televisie, maar gelukkig zitten er vaklui aan de snijtafel. Uitzending gemist heeft ‘m nog.

Om je beeld van sektarisch aandoende protestantse gemeenschappen in Amerika bij te stellen, zou je aflevering over de Hutterieten moeten kijken. Je wordt er niet gelovig van, maar Jeroen Meus beweegt zich op dermate soepele wijze tussen de mensen, dat je ergens begrip begint op te brengen voor zo’n samenlevingsvorm. In de grote gaarkeuken van de community heeft hij tijdens maken van yoghurt een flirterig gesprek met een van de vrouwen. Mooie televisie.

De allermooiste aflevering speelt in het huis van de vier Franse gebroeders Verbaere die de boerderij van hun reeds overleden ouders voortzetten. Ergens in het begin zegt Meus dat het niet is wat je ziet. De vier broers dragen thuis van die donkerblauwe boeren werkkleding. Hierdoor lijken ze wat simpel. Maar die schijn bedriegt. De oudste (67) is een fervent reiziger en voelt zich nog altijd veertien jaar oud. Een ander is filosoof en gaf als zodanig ooit les op een school. Weer een ander is elektrotechnicus. Werkelijk elk detail in deze aflevering is raak.

Veruit het mooiste van wat ik in tijden op televisie zag, blijkt dus het werk van een kok. Met het kijken van deze serie verras ik mezelf. Ik kijk uit naar de volgende vier afleveringen.
terug

kok

en

voormalig

restauranthouder